برنامه‌ريزي و بهينه‌سازي توليد و تزريق در سيلاب‌زني چرخه‌اي آب

سيلاب زني يكي از پركاربردترين روش هاي بازيابي ثانويه است. از مشكل هاي سيلاب زني آب، توليد آب و پيروآن ميان شكني سريع مي باشد. در اين شرايط، صرفه اقتصادي توليد پايين مي آيد. تزريق چرخه اي آب، نسبت به تزريق پيوسته آب، باعث توليد نفت بيشتر و كاهش آب توليدي مي شود. تزريق چرخ هاي آب، با هدف توليد نفت از مناطق با تراوايي كمتر، كه توانايي جابجا شدن را ندارد، صورت مي گيرد. بررسي ها نشان مي دهد، توليد نفت بيشتر در دوره اي اتفاق مي افتد كه تزريق متوقف شده است. به منظور دستيابي به بيشينه توليد نفت از ميدان هاي نفتي و آب توليدي كمتر در فرايند سيلاب زني چرخ هاي، بايد زمان هاي باز و بسته شدن چاه ها، با در نظر گرفتن نكته هاي اقتصادي بهينه شود. هدف اين پژوهش بهينه سازي توليد يا ارزش خالص فعلي(NPV) براي اين فرايند است. به منظور بهينه سازي از الگوريتم ژنتيك كه كارآمدي مناسبي دارد، استفاده شد. در اين پژوهش، مدل هاي مصنوعي دوبعدي و سه بعدي براي شبيه سازي اين فرايند از متون علمي معتبر به كارگرفته شدند. پس از صحتسنجي، حساسيت سنجي مدل به مدت زمان باز و بسته بودن چاه تزريقي، در روش سيلابزني چرخ هاي ارايه شده است. سيلاب زني چرخ هاي در مدل دوبعدي در مخازن آب دوست و نفت دوست به ترتيب 2.26 درصد و 3.9 درصد افزايش NPV  در مقايسه با سيلاب زني متداول داشت. در مدل سه بعدي در مخازن نفت دوست %  3.285 افزايش NPV و در مخازن آب دوست % 3.038 كاهش NPV، در مقايسه با سيلابزني متداول داشت. نتيجه هاي اين مطالعه، بازدهي مناسب اين فرايند نسبت به سيلابزني متداول را، در مخازن نفت دوست، نشان مي دهد.