عملكرد گوگردزدايي جذبي در حذف تركيب‌هاي گوگردي تيوفني از مدل سوخت بنزيني توسط جاذب زئوليتي اصلاح شده HZSM-5

ظرفيت جذب و گزينش پذيري جاذب دو چالش اساسي هستند كه گوگردزدايي جذبي با آن رو به رو است. يكي از راه هاي غلبه بر اين چالش استفاده از زئوليت هاي مزوروزنه‌ است. در اين پژوهش، اثرهاي مزوروزنه‌ شدن بر عملكرد گوگردزدايي جذبي با جاذب هاي زئوليت HZSM-5 مزوروزنه‌ كه به روش عمليات سيليس زدايي در محيط قليايي با استفاده از محلول NaOH در غلظت هاي 0.2 و M 0.5 و همچنين مخلوطي از محلول بازي NaOH/TPAOH (غلظت M 0.5) با نسبت هاي مولي 0.6، 0.4، 0.2، 0 = R=TPAOH/(NaOH+TPAOH)، در دماي oC 75 به مدت h 2.5 آماده‌سازي شده اند، مورد بررسي قرار گرفت و نتيجه‌ها با زئوليت ميكروروزنه‌ مادر مقايسه شد. مشخصه‌هاي جاذب هاي آماده‌سازي شده با آناليزهاي XRD، BET، FE-SEM و FT-IR تعيين شدند. نتيجه‌ها نشان داد نسبت هاي گوناگون محلول NaOH/TPAOH در عمليات سيليس زدايي نقش مهمي در جذب تركيب‌هاي گوگردي بازي مي كنند. در مقايسه با زئوليت ميكروروزنه‌ مادر، جاذب HZSM-5 مزوروزنه‌ شده با غلظت M 0.5 و نسبت مولي 0.4= (NaOH+TPAOH)/TPAOH، تشكيل مزوروزنه‌ هاي درون بلوري باريك و يك دست بدون تخريب شديد در ساختار بلور را تضمين مي كند، كه منجر به ارايه بهترين عملكرد گوگردزدايي جذبي، شامل بالاترين ميزان ظرفيت جذب تيوفن و دي بنزوتيوفن به ترتيب با مقدارهاي 16.6 و mg/g 6.7 شد. در همين راستا، تأثير دما بر روي اين جاذب در جذب تركيب گوگردي تيوفن مورد بررسي قرار گرفت. نتيجه‌ها نشان داد با افزايش دما ميزان جذب تركيب گوگردي تيوفن افزايش مي يابد و در دماي  65 به بيش‌ترين ميزان mg/g 18.4 مي رسد. مطالعه‌هاي ترموديناميكي نشان داد فرايند جذب گرماگير است. مدل هاي سينيتيك جذب تركيب‌هاي گوگردي از معادله شبه مرتبه اول پيروي كرد (0.99= R2).