تدوين الگوي مفهومي توسعۀ ورزش كارگري كشور

هدف: هدف از پژوهش حاضر ارائه الگويي براي تحليل و مديريت توسعه ورزش كارگري در ايران بود.روش‌شناسي: روش تحقيق از نوع تحقيقات كيفي با رويكرد اكتشافي و سيستماتيك انتخاب شد. جامعه آماري شامل دو بخش منابع انساني (مديران، اساتيد، مربيان، و ...) و منابع اطلاعاتي (كتاب‌ ها، مقالات، اسناد، رسانه‌ ها، و ...) بود. نمونه‌گيري به تعداد قابل كفايت بر مبناي رسيدن به اشباع نظري به صورت قضاوتي انجام شد (18 نفر و 53 نسخه). ابزار پژوهش شامل مطالعه اسنادي و مصاحبه هاي اكتشافي نظام مند بود. روايي ابزار براساس اعتبار حقوقي و علمي نمونه آماري، نظر خبرگان و ضريب توافق بين مصححان كدگذار ارزيابي و تاييد گرديد. جهت تحليل داده‌ ها از روش كدگذاري چندمرحله‌ اي و رويكرد تحليل سيستمي استفاده شد.يافته‌ها: مدل مفهومي شامل شش سطح متوالي بود: سطح زمينه (حاميان اجتماعي و ظرفيت هاي محيطي)، سطح ساختار (نهادهاي متولي، قابليت راهبردي اجرايي و تقسيم كار ميان بخشي و فرابخشي)، سطح قابليت (نوآوري و تنوع بخشي ، سيستم دانش و فناوري، تأمين و مديريت منابع انساني، تأمين و مديريت منابع فيزيكي و تأمين و مديريت منابع مالي در ورزش كارگري)، سطح فرايند (رويدادهاي ورزشي، نيازسنجي ورزشي، فرهنگ‌سازي ورزش، آموزش همگاني ورزش و خدمات ورزشي به كارگران)، سطح عملكرد (قابليت ورزشي، دستاورد ورزشي و مشاركت ورزشي كارگران) و سطح پيامد (توسعه پايدار ورزش كارگري). نتيجه‌گيري: بر اساس مدل مفهومي مي توان گفت كه سيستم توسعه ورزش كارگري كشور توسط زنجيره اي از عوامل زمينه اي، ساختاري، قابليتي، فرايندي، عملكردي و پيامدي هدايت مي شود و برآيند روابط بين اين عوامل، خروجي سيستم و سطج توسعه را تعيين مي‌ كند.