شاخص هاي موثر در بازتعريف معماري ايراني به عنوان معماري زيست سازگار و دوستدار طبيعت

اهداف: معماري بومي سرشار از آموزه هايي است كه رابطه نزديك معماري و طبيعت را نشان مي دهد. هدف اصلي اين پژوهش بازتعريف معماري ايراني به عنوان معماري زيست سازگار و دوستدار طبيعت؛ و استخراج شاخص هاي موثر بر آن است. روش ها: راهبرد پژوهش استدلال منطقي و روش تحقيق از نوع توصيفي- تحليلي است. با مرور  نظريه معماري سرآمد، چارچوب نظري پژوهش تشكيل مي شود؛ و سپس با روش دلفي و تكنيك شانون شاخص هاي مهم و موثر استخراج مي شوند. به عنوان گروه بحث، به نظرات حلقه بيست نفره اي از متخصصان حوزه محيط زيست و معماري مراجعه مي شود. ابزار جمع آوري نظرات، مصاحبه عميق و پرسشنامه است. يافته ها: يافته هاي كمي پژوهش نشان مي دهد كه يك هماهنگي معنادار ميان اصول به كار رفته در معماري سنتي ايراني و معماري زيست سازگار و دوستدار طبيعت وجود دارد. اين بررسي ها نشان مي دهد كه در ابعاد اجتماعي و فرهنگي، توجه به فرهنگ مصرف كننده، سازگاري با محيط و چرخه عمر ساختمان؛ در ابعاد اقتصادي، فرهنگ قناعت، انعطاف پذيري و بهينه سازي نيارش؛ و در ابعاد زيست محيطي توجه به اقليم و مصالح بوم آورد در اولويت قرار دارند. نتيجه گيري: معماري بومي ايران را مي توان نمونه اي از يك معماري زيست سازگار و دوستدار طبيعت در چارچوب نظريه معماري سرآمد شاخت. معماري ايراني بيش از محصول به «فرآيند»، بيش از ارزان بودن به «بهينه بودن»، و بيش از رويكرد سوداگرانه و سود موقت به «چرخه عمر ساختمان» با نگاهي جامع و يكپارچه مي نگرد.