تحليل مقايسه‌اي ـ اسطوره‌ شناسي از باور بلاگرداني در سنت دريايي بندركنگ

ترس از مرگ، اصلي ترين دغدغه ساكنان و ملوانان بندركنگ بود و آنها را برآن داشت كه به باورهايي از بلاگرداني متوسل شوند تا به دفع مرگ و شر بپردازند و بلاهاي طبيعي را تحت سلطه خود درآورند. اين پژوهش بر آن است كه با روش توصيفي ـ تحليلي به واكاوي اين باور در سنت دريايي ساكنان بندر گنگ بپردازد و در ادامه، با تكيه بر نمونه هاي اساطيري مشابه، آنها را تحليل كند. بنابراين، در اين پژوهش ابتدا باورهاي بلاگرداني مرتبط با سنت دريايي به صورت ميداني و در قالب مصاحبه با زنان و مردان گردآوري و سپس با تكيه بر مطالعات كتابخانه اي و كتابهاي اساطير ملل، تجزيه و تحليل شد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه باور بلاگرداني در ميان ساكنان بندركنگ به دو صورت بي واسطه و با واسطه (بلاگرداني از طريق حيوان و اشياء) رواج داشته‌است. باورهاي بلاگرداني كه بي واسطه عبارتند از: ريختن خرما در دريا و اذان گفتن و قرآن خواندن به هنگام طوفان. و باورهاي باواسطه نيز عبارتند از: قرباني كردن گاو، قرار دادن مرغ به همراه زنان در لنج، قراردادن كفش كُوش در جهت باد و ماليدن حنا و فضولات حيواني بر در خانه ها.