تحليل غزل اوّل ديوان حافظ بر اساس نظريه استعاره‌ شناختي

اين پژوهش با رويكرد شناختي و روش توصيف ابيات و تحليل آنها بر اساس استعاره شناختي بر ميناي كتاب « استعاره‌هايي كه با آنها زندگي مي‌كنيم»  به بررسي استعاره مفهومي‌ « عشق سفر است» در غزل اول ديوان حافظ پرداخته است.  نگارندگان به اين نتيجه رسيده‌اند كه غزل اوّل ديوان حافظ براساس استعاره‌ مفهومي «عشق سفر است» سروده شده و تماميت آن براساس اين استعاره قابل شرح و تفسير، و تمام اجزاي آن است به‌گونه‌اي كه حافظ با به كارگيري اين طرح واره بر آن است تا جنبه‌هايي از عشق را براي خوانندگان پنهان و جنبه‌هايي ديگر را برجسته كند. درواقع او تعمداً جنبه‌اي از بزرگي عشق را نشان مي‌دهد كه قدر و منزلت خويش را در دنبال كردن مقصود و معشوق بالا ببرد و اگر درجايي نتوانست به مقصود نايل شود با نشان دادن سختي‌هاي راه عشق با برانگيختن احساسات مخاطب او را همراه خويش ساخته،  برايش توجيهي آورده باشد. هم‌چنين حافظ در اين غزل هر آنچه در سير و سلوك عرفاني با آن روبه‌رو شده در تناظر با اسباب و لوازم سفر قرار داده و نوشته است.