تحليل ميزان بازدارندگي سياست كيفري ايران در برخورد با بزه بد حجابي

شديد‌ترين مكانيزم رسمي براي حمايت از يك ارزش و هنجار اجتماعي، ضمانت اجراي كيفري است. از روزگاران قديم، دولت‌ها براي حفظ ارزش‌هاي مورد تأكيد خود، نقض آن ارزش‌ها را جرم دانسته و براي آن، مجازات تعيين كرده‌اند. رعايت پوشش شرعي، از ضروريات دين اسلام و از هنجارهاي جامعه ايران‌ است؛ لذا عدم رعايت حجاب در تبصره ماده 638 قانون مجازات ايران، جرم‌انگاري شده است. اعمال كيفر‌ مي‌تواند تهديدي قابل توجه براي اشخاصي باشد كه انديشه جرم بدحجابي را در سر‌ مي‌پرورانند و مرتكب را نيز از ارتكاب مجدد جرم بازمي‌دارد؛ زيرا پيشگيري در مفهوم موسع، علاوه بر اقدامات غيركيفري، مشمول اقدامات كيفري نيز مي‌شود. اين تحقيق، با رويكرد تحليلي- اسنادي، بدواً به بررسي اجزا و عناصر جرم از منظر قانون مجازات اسلامي مي‌پردازد و سپس به روش مطالعه موردي و در قالب پرسشنامه، رويكرد مخاطبين در شهر قم را در موضوع جرم‌انگاري تحليل مي‌كند. نتايج تحليل آماري اين پژوهش حاكي از آن است كه ميان پيشگيري كيفري و كاهش بدحجابي در سطح sig 1%  رابطه معنادار مستقيم وجود داشته  و قابليت تعميم به جامعه آماري را دارد. البته شدت اين رابطه در ميان گروه‌ها مختلف است. بيشترين شدت رابطه، مربوط به گروه روحانيون و كمترين شدت رابطه، مربوط به گروه بازاريان است.