رابطه عدالت سازماني با خودكارآمدي و فرسودگي شغلي پرستاران بخش‌هاي ويژه در مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي همدان

پيش‌زمينه و هدف: پرستاران با استفاده از قابليت خودكارآمدي شغلي مي‌توانند در خنثي نمودن عواقب عوامل استرس‌زاي محيط كار موفق‌تر باشند. افزايش خودكارآمدي همگام با ارتقاي سطح عدالت سازماني، مي‌تواند بر فرسودگي شغلي پرستاران تأثير داشته باشد. اين مطالعه باهدف تعيين رابطه عدالت سازماني با خودكارآمدي و فرسودگي شغلي پرستاران بخش‌هاي ويژه در مراكز آموزشي درماني دانشگاه علوم پزشكي همدان در سال 1401 انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي از نوع مفطعي-همبستگي حاضر با نمونه‌گيري طبقه‌اي نسبتي روي 220 پرستار شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه پنج مركز آموزشي-درماني شهر همدان در سال 1401 انجام شد. به‌منظور گردآوري داده‌ها از پرسشنامه عدالت سازماني نيهوف و مورمن، پرسشنامه خودكارآمدي شغلي ريگز و نايت و پرسشنامه فرسودگي شغلي پرستاران گاروسا و همكاران استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي و از طريق نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تجزيه‌وتحليل شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج، ميانگين و انحراف معيار عدالت سازماني در شركت‌كنندگان در پژوهش برابر با 0.67 ± 3.01، كه در سطح مطلوب بود. ميانگين و انحراف معيار خودكارآمدي كل و فرسودگي شغلي نيز به ترتيب برابر با 10.93 ± 103.40 و 4.62 ± 28.26 و در سطح متوسط بود. مطابق يافته‌ها، عدالت سازماني با خودكارآمدي كل پرستاران همبستگي معناداري داشت (0.001 P، 0.393 = r). همچنين مطابق نتايج مدل رگرسيوني خطي چندگانه، تنها تأثير مؤلفه عدالت توزيعي و مؤلفه باورهاي خودكارآمدي فردي بر فرسودگي شغلي (با احتمال 99 درصد) معنادار بودند. بحث و نتيجه‌گيري: با افزايش ادراك پرستاران از عدالت سازماني، خودكارآمدي شغلي آن-ها افزايش و فرسودگي شغلي كاهش يافت. با توجه به ارتباطات شناسايي‌شده، توجه مديران و رهبران پرستاري به ارتقاي سطح عدالت سازماني، مي‌تواند خودكارآمدي شغلي پرستاران را ارتقاء و فرايند فرسودگي شغلي پرستاران را آهسته‌تر كند.