حساسيت اخلاقي و همكاري بين حرفه‌اي در پرستاران: يك مطالعه همبستگي

پيش‌زمينه و هدف: با عنايت به نقش تعيين‌كننده مشاغل مراقب سلامت در امر مراقبت و ايمني بيمار و آثار مرتبط بر تعامل و همكاري في‌مابين مشاغل مرتبط در اين حوزه بر بهبود روند كمي و كيفي مراقبت و ارتقاي خدمت‌رساني به بيماران، مطالعه حاضر باهدف تعيين همبستگي بين حساسيت اخلاقي پرستاران با همكاري بين حرفه‌اي در سال 1402 انجام شد. مواد و روش كار: مطالعه حاضر توصيفي از نوع مقطعي همبستگي بوده و نمونه‌گيري به روش تصادفي ساده صورت گرفت و شامل 150 پرستار شاغل در مراكز آموزش - درماني وابسته به دانشگاه علوم پزشكي آزاد اسلامي تهران بود. معيارهاي ورود: تسلط به زبان فارسي، داشتن سلامت رواني، عدم وقوع مسائل تنش‌زا در شش ماه گذشته و تمايل به شركت در مطالعه بود. معيارهاي خروج: عدم رضايت به ادامه همكاري و عدم تكميل پرسشنامه بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه حساسيت اخلاقي پرستاران (لوتزن و همكاران 1994) و پرسشنامه همكاري بين حرفه‌اي (جفرسون 2001) جمع‌آوري شد. جهت روايي ابزارها از روش اعتبار صوري و محتوايي و جهت پايايي از روش آلفاي كورنباخ استفاده شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي از قبيل آزمون‌هاي همبستگي پيرسون صورت گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه 67/82 درصد پرستاران حساسيت اخلاقي زياد و 33/81 درصد همكاري بين حرفه‌اي زيادي داشتند. همچنين رابطه آماري معناداري بين نمره حساسيت اخلاقي و همكاري بين حرفه‌اي در پرستاران وجود نداشت (125/0=P). بحث و نتيجه‌گيري: با عنايت به اثرات مثبت و غيرقابل‌انكار حساسيت اخلاقي و همكاري بين حرفه‌اي در امر مراقبت پرستاري، توسعه آموزش‌هاي حرفه‌اي در اين زمينه مي‌تواند با تأثير بر كيفيت مراقبت پرستاري، افزايش رضايت بيماران، كاهش خطاهاي پزشكي و غيره موردتوجه قرار گيرد.