اثربخشي مانور ركروتمان ريوي و اكسيژن درماني تكميلي و تركيب آن‌ها بر ميزان تهوع و استفراغ بيماران تحت عمل جراحي لاپاراسكوپي كله سيستكتومي: يك كارآزمايي باليني طرح فاكتوريل 2*2

پيش‌زمينه و هدف: تهوع و استفراغ مي‌تواند به‌عنوان يكي از شايع‌ترين عوارض كوله سيستكتومي لاپارسكوپيك توسط بيماران تجربه شود. وجود تهوع و استفراغ، خطر بروز آسپيراسيون محتويات معده به ريه‌ها را افزايش مي‌دهد. اين مطالعه باهدف تعيين اثربخشي مانور ركروتمان ريوي و اكسيژن‌درماني تكميلي و تركيب آن‌ها بر ميزان تهوع و استفراغ بيماران تحت عمل جراحي لاپاراسكوپي كله سيستكتومي انجام شد. مواد و روش كار: پژوهش حاضر يك كارآزمايي باليني دو سو كور چهارگروهه طرح فاكتوريل 2*2 است كه در آن، 100 نفر از بيماران واجد شرايط ورود به مطالعه با استفاده از روش تصادفي ساده، به سه گروه مداخله (گروه مانور ركروتمان ريوي، گروه اكسيژن درماني تكميلي، گروه مانور ركروتمان ريوي همراه با اكسيژن درماني تكميلي) و يك گروه كنترل تقسيم شدند. داده‌ها با استفاده فرم مشخصات جمعيت شناختي و پرسشنامه شدت تهوع و استفراغ رودز جمع‌آوري و توسط نرم‌افزار SPSS نسخه 16 با سطح معناداري 0.05 بررسي شد.يافته‌ها: اختلاف آماري معناداري در ميانگين نمرات تهوع، استفراغ و نمره نهايي معيار تهوع-استفراغ در طي 12 ساعت بعد از عمل در بين چهار گروه تحت مطالعه وجود داشت (0.05 p)، بااين‌حال، در مقايسه ميانگين نمرات معيار تهوع و استفراغ طي 24 ساعت بعد از عمل، اختلاف آماري معناداري ديده نشد (0.05 p). بحث و نتيجه‌گيري: اجراي روش تركيبي و همچنين مانور ركروتمان ريوي به‌تنهايي در مديريت تهوع و استفراغ مربوط به لاپاراسكوپي نسبت به ساير گروه‌ها موفق‌تر بودند.