رابطه دين داري و مزاحمت براي زنان تحليل سيستميك از مزاحمت براي زنان در شهرهاي ايران

يكي از اشكال خشونت عليه زنان كه توسط افراد غريبه، در بيرون از محيط خانواده و در مكان‌هاي عمومي رخ مي‌دهد، مزاحمت‌ براي زنان است. بخش اعظم تحقيقات انجام‌شده داخلي در حوزه خشونت عليه زنان، به خشونت‌هاي خانگي اعمال‌شده توسط شوهران پرداخته‌اند و به موضوع مزاحمت‌هاي خياباني و جنسي، توجه كمتري شده است. نظر به شيوع مزاحمت‌هاي خياباني در برخي شهرهاي كشور و آمار گسترده اين پديده در گزارش‌هاي محققان (و تا حدودي بزرگ‌نمايي آن) و نبود تحقيقي در سطح سيستميك (كلان) در شهرهاي ايران، هدف از انجام اين پژوهش، مطالعه رابطه بين ميزان  مزاحمت‌هاي خياباني با ميزان دين‌داري و نوع مذهب در شهرهاي كشور است. روش تحقيق روش تطبيقي درون كشوري است و از داده هاي پيمايش ملي  وضعيت اجتماعي، فرهنگي و اخلاقي جامعه ايران كه در 426 انجام يافته  است، بهره برده است. تحقيق نشان داد: 1-چهار شاخص ميزان اقامه نماز، ميزان باور به حضور خداوند، ميزان داشتن مرجع تقليد و ناهمنوايي در شهرها بر ميزان مزاحمت براي زنان اثرگذار هستند و همگي آنها تاثير معكوسي بر مزاحمت دارند. 2-برخورد با ناهمنوايي اجتماعي بر ميزان مزاحمت براي زنان تاثير كاهنده دارد. 3-ميانگين ميزان مزاحمت براي زنان در شهرهاي سني‌نشين بالاتر از شهرهاي شيعه‌نشين است. 4-تاثير هويت ايراني و اسلامي در شهرهاي كشور بر ميزان مزاحمت براي زنان كاهنده و تأثير هويت غربي بر ميزان مزاحمت براي زنان افزاينده است. با افزايش ميزان مزاحمت براي زنان در شهرها، عضويت در گروه‌هاي مذهبي (انجمن اسلامي، بسيج و هيئت‌هاي مذهبي) بيشتر مي‌گردد.