بررسي امكان توسعه كشت چغندرقند پاييزه و بهبود بهره‌وري آب در مياناب شوشتر

چغندرقند پاييزه از محصولات مهم در تناوب زراعي شهرستان‌هاي شوش و دزفول بوده و جايگاه مهمي در اقتصاد منطقه و استان خوزستان دارد. استفاده از بارش‌هاي پاييزه و بالا بودن بهره‌وري آب در محصول چغندرقند پاييزه موجب شده تا توسعه كشت اين گياه در ساير اراضي كشاورزي استان به‌ويژه شهرستان شوشتر و شهرستان‌هاي مجاور مورد توجه قرار گيرد. از اين رو مطالعه حاضر در سال زراعي 1399-1398 با سه مديريت آبياري سطحي شامل: آبياري بر اساس مديريت بهره‌بردار (I1)، آبياري برنامه‌ريزي‌شده (I2) و آبياري جويچه‌اي يك‌درميان متناوب (I3) در سه تكرار در قالب طرح آماري بلوك‌هاي كامل تصادفي در يكي از مزارع تجهيز و نوسازي شده در دشت مياناب شوشتر اجرا شد. نتايج نشان داد كه عملكردريشه در سه تيمار I1، I2 و I3 در يك سطح (به‌ترتيب 81/7، 91/6 و 83/1 تن در هكتار) و بهره‌وري آب كاربردي (آبياري و بارش) محصول شكر در دو تيمار I2 و I3 به يك ميزان (به‌ترتيب 13/9 و 13/8 كيلوگرم ريشه بر مترمكعب آب كاربردي) و بالاتر از I1 (9/7 كيلوگرم بر مترمكعب آب كاربردي) بود. ازاين‌رو توسعه كشت چغندرقند در اراضي مياناب شوشتر به‌صورت آبياري برنامه‌ريزي‌شده (تيمار I2) توصيه مي‌شود.