شناخت و تبيين اصول كليدي آيين‌نامه ارتقاء مرتبه اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌ها و مراكز پژوهشي ايران

اين مقاله به اكتشاف و تبيين اصول آيين‌نامه ارتقاء مرتبه اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌ها و مراكز پژوهشي ايران به‌عنوان يك ابزار در عرصه خط‌مشي‌گذاري نظام آموزش عالي پرداخته و جايگاه آن را در ميان انواع ابزارهاي خط مشي مورد بحث قرار داده است. بدين‌منظور پژوهش حاضر از طرح پژوهش كيفي بهره برده است. جامعه مورد بررسي را اسناد بالادستي آيين‌نامه مذكور و همچنين اعضاي هيئت مميزه و هيئت علمي دانشگاه‌ها در سال 1394 تشكيل مي‌دهند كه از اين ميان كليه اسناد به روش گردآوري كامل (شامل 7 سند) و تعداد 19 عضو هيئت علمي و هيئت مميزه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و بررسي شده‌اند. ابزار جمع‌آوري اطلاعات شامل فيش‌برداري الكترونيك و مصاحبه نيمه ساخت‌يافته بوده است. تحليل محتواي داده‌هاي پژوهش نشان‌دهنده 11 اصل متشكل از 38 مقوله است. اين اصول كه عبارت‌اند از اصل شناخت وضعيت دانشگاه‌ها و واقع‌نگري، اصل تقدم منافع ملي و مصالح عمومي بر منافع فردي و گروهي، اصل توجه به ماهيت نهادهاي علمي، اصل توجه به نيازها و اولويت‌هاي علم و فنّاوري كشور، اصل برقراري تعادل و توازن، اصل تنوع‌بخشي، اصل ايجاد قابليت پويايي و بهبود مستمر، اصل جامعيت و كل‌نگري، اصل عدم گرانباري فعاليت‌ها، اصل عدالت‌محوري، شايسته‌سالاري و تعالي‌بخشي و اصل ملازمه پرورش با آموزش و پژوهش، دلالت‌هاي خاصي براي هر يك از مراحل تدوين، اجرا و ارزيابي آيين‌نامه ارتقاي مرتبه اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌ها و مراكز پژوهشي دارند.