اثر خودِ رستگاربخش بر سلامت روان در افراد ايراني

هدف از پژوهش حاضر بررسي اين موضوع بود كه اولاً بزرگسالان ايراني خود رستگاري ‌بخش را تجربه مي‌كنند به‌ عبارت ديگر روايات زندگي خود را به‌صورت رستگاري‌بخش بيان مي‌نمايند. ثانياً رابطه بين خود رستگاري‌بخش و مولد بودن و در نتيجه سلامت روان در جامعه ايران مورد بررسي قرار گرفت. در اين مطالعه روايتي، 57 بزرگسال ايراني در دامنه سني 22-65 سال به‌شيوه نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. پس از تكميل فرم رضايت‌نامه براي شركت در پژوهش، از آنها خواسته شد پرسشنامه داستان زندگي مك آدامز و مقياس مولد بودن لويالا را تكميل كنند. پاسخ‌هاي افراد به سؤالات پرسشنامه داستان زندگي با استفاده از روش كدگذاري مك آدامز و داده‌هاي پرسشنامه مولد بودن با استفاده از مقياس ليكرت نمره‌گذاري و با روش همبستگي پيرسون تحليل شدند. نتايج همبستگي پيرسون نشان داد كه در جمعيت بزرگسال ايراني، بين نمرات خودرستگاري‌بخش و مولد بودن رابطه معني‌دار وجود دارد. (0/05 P) جمعيت بزرگسال ايراني عمدتاً داستان‌هاي خود را در تم خودرستگاري‌بخش تعريف نكردند، همچنين آنها در آزمون مولد بودن نيز نمرات كمي را كسب كردند.