پيش بيني تحمل پريشاني در سالمندان بر اساس حمايت ادراك شده، اجتناب تجربي و هوش معنوي با نقش ميانجي ذهن آگاهي

هدف از پژوهش حاضر پيش بيني تحمل پريشاني در سالمندان بر اساس حمايت ادراك شده اجتناب تجربي و هوش معنوي با نقش ميانجي ذهن آگاهي بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود در قالب تحليل مسير انجام شد. جامعه آماري پژوهش حاضر سالمندان شهر تهران در بازه سني ٦٥ تا ۸۰ سال بودند كه ۳۰۰ نفر از آنان با روش نمونه گيري خوشهاي انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات در اين پژوهش مقياس مقياس حمايت اجتماعي ادراك شده زيمنت (۱۹۸۸) پرسشنامه هوش معنوي كينگ (۲۰۰۸)، مقياس تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (۲۰۰۵) مقياس ذهن آگاهي براون و زيان (۲۰۰۳) و پرسشنامه اجتناب تجربي چند بعدي گامز و همكاران (۲۰۱۱ بود. دادههاي حاصل با استفاده از آزمون همبستگي و تحليل رگرسيون و تحليل مسير براي بررسي نقش ميانجي با استفاده از دو نرم افزار AMOS تحليل شدند نتايج حاكي از اين بود كه مدل تدوين تحمل پريشاني در سالمندان در مجموع از برازش قابل قبولي برخوردار است اين موضوع نشان ميدهد كه متغيرهاي حمايت ادراك شده، اجتناب تجربي و هوش معنوي با تحمل پريشاني به صورت مستقيم ارتباط دارند رابطه ذهن آگاهي با تحمل پريشاني به طور مستقيم معنادار بوده و همچنين اثر غير مستقيم حمايت ادراك شده اجتناب تجربي و هوش معنوي با تحمل پريشاني با ميانجيگري ذهن آگاهي معنادار است .(0/05 P). بنابراين ميتوان نتيجه گرفت كه ذهن آگاهي نقش واسطه اي بين حمايت ادراك شده اجتناب تجربي و هوش معنوي با تحمل پريشاني سالمندان دارد.