الگويي به منظور دستيابي به مرجعيت علمي در حوزه بهداشت و درمان كشور

مرجعيت علمي از جمله كلان‌سياست‌هاي كشور و رويكردهاي اصلي در حوزه علم و فناوري است. اين مفهوم مي‌تواند در ابعاد مختلفي مانند آموزش و پژوهش، فناوري، بهداشت و درمان و ... مصداق دشته باشد كه بررسي و تحليل هر كدام از اين وجوه، نماهاي متفاوتي از اين موضوع را روشن مي‌سازد. هدف از پژوهش حاضر، احصاي شاخص‌ها، الزامات و راهكارهاي تحقق مرجعيت علمي در حوزة بهداشت و درمان كشور و ارائة الگويي براي آن است. روش تحقيق از نظر هدف، كاربردي–توسعه‌اي و از نظر گردآوري داده‌ها، كيفي است و به ‌منظور رسيدن به هدف پژوهش، از روش شبكه مضامين و تحليل مضمون استفاده شده است. گردآوري داده‌هاي پژوهش از طريق تحليل و بررسي سند ﻧﻘﺸﻪ ﺟﺎﻣﻊ ﻋﻠﻤﻲ ﺳﻼﻣﺖ ﻛﺸـﻮر و برگزاري مصاحبه در قالب نشست‌هاي تخصصي با 13 نفر از خبرگان حوزة بهداشت و درمان كشور انجام شد. نتايج حاصل از اين مطالعه نشان مي‌دهد كه مي‌توان از شاخص‌هاي مرتبط با رشد علمي، پذيرش بيماران و دانشجويان خارجي، دستيابي به استانداردهاي جهاني، رؤيت‌پذيري علمي و شبكه‌سازي ملّي و بين‌المللي، فناوري و بازار محصولات و خدمات براي سنجش تحقق مرجعيت علمي در حوزه بهداشت و درمان استفاده نمود. همچنين، اولويت‌بندي و برنامه‌محوري، نيروي انساني توانمند و نخبه، هماهنگي بين دستگاهي، زيرساخت‌ها و تأمين مالي به عنوان الزامات تحقق مرجعيت علمي در حوزه بهداشت و درمان شناسايي شدند و ازجمله راهكارهاي تحقق مرجعيت علمي در اين حوزه نيز گفتمان‌سازي و ترويج ملّي و بين‌المللي، آزادي عمل و استقلال دانشگاه‌ها، ارتقاي ديپلماسي علمي و حمايت از سرمايه انساني است.