پيامدهاي اجتماعي حمايت دولت‌ها از حق‌هاي رفاهي شهروندان؛ از دولت رفاه تا دولت پسارفاهي

زمينه و هدف: از ديرباز جوامع با آسيب‌هايي چون بيماري، فقر و مرگ مواجه بوده‌اند. از اين‌رو قرن‌هاست كه بسياري از دولت‌ها كوشيده‌اند براي كاهش آسيب‌هاي يادشده، سياستگذاري‌هايي را در جهت تحقق حق‌هاي رفاهي شهروندان پايه‌ريزي كنند. پيامد‌هاي اجتماعي اين تدابير، در ارتقاي سطح كيفي زندگي و معيشت شهروندي نمايان شده است. با وصف اين، در دوران مدرن، سياستگذاري‌هاي اجتماعي دولت‌ها با رويكرد‌هايي متفاوت از گذشته دنبال شده و از شرايط محيطي جوامع تأثير پذيرفته است.روش: پژوهش حاضر، بر پايه تحليل علّي و معلولي داده‌ها تنظيم شده و روش گردآوري اطلاعات تحقيق، به شيوه اسنادي و كتابخانه‌اي در راستاي پاسخ‌دهي به فرضيه مطروحه در مقاله است.ملاحظات اخلاقي: درتمامي مراحل تحقيق و نگارش مقاله، صداقت و امانتداري رعايت گرديده است.يافته‌ها: بنا بر يافته‌هاي پژوهش حاضر، دولت‌هاي امروزين، با رويكردي نوين به حق‌هاي رفاهي شهروندان نگريسته و در اين مسير كوشيده‌اند با بهره‌گيري از خِرد جمعي و به كارگيري تدابير و سياستگذاري‌هاي اجتماعي در سطح كلان، آسيب‌هاي ناشي از ناتواني افراد، نظير بيكاري، از كارافتادگي و كهولت سن را پوشش دهند، چراكه اين آسيب‌ها، كاهش ميزان درآمد و متعاقباً افول سطح بهزيستي و رفاه و نهايتاً از دست‌رفتن كرامت انساني را در پي دارد.نتيجه‌گيري: نقطه عطف تلاش‌ها را مي‌توان در نظريه‌هاي منتج به ايجاد دولت‌هاي رفاهي مشاهده كرد كه از طريق سياست‌هاي حمايتي و توسعه شاخص‌هاي امنيت انساني در تأمين غذا، خدمات بهداشتي ـ درماني، آموزش، به ارتقاي سطح رفاه و كيفيت زندگي شهروندان نائل آمده‌اند و موجبات بالارفتن اميد به زندگي با رويكرد توسعه انساني را فراهم آورده‌اند. با وجود اين، دولت‌ها، متأثر از جهاني‌سازي، رويكردي پسارفاهي در سياستگذاري‌هاي اجتماعي خود پيش‌ گرفته‌‌اند كه مبتني بر ديدگاهي حداقلي نسبت به حمايت‌ از حق‌هاي رفاهي شهروندان است.