تأثير عامليت اخلاقي در پيش‌بيني خيانت سايبري همسران با نقش ميانجي‌گري خودكارآمدي هيجاني

زمينه و هدف: در روابط زناشويي خيانت سايبري، مسأله‌اي است كه تمامي عملكرد خانواده را تحت تأثير قرار مي‌دهد. بنابراين پژوهش حاضر با هدف تبيين مدل علي خيانت سايبري بر اساس عامليت اخلاقي و خودكارآمدي هيجاني انجام گرفت.روش: روش مطالعه، توصيفي از نوع همبستگي بود. از ميان مراجعه‌كنندگان به مراكز مشاوره پيشگيري از طلاق استان تهران، 264 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند در سال 1400 انتخاب شدند. در جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه خيانت سايبري Docan-Morgan و Docan (2007 م.)، مقياس عامليت اخلاقي Black (2016 م.) و مقياس خودكارآمدي هيجاني Beverly و همكاران (2008 م.) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون ضريب همبستگي پيرسون، بوت استراپ و سوبل و از طريق برنامه نرم‌افزار SPSS 24 و Amos 24 مورد تحليل قرار گرفتند. ملاحظات اخلاقي: در طول اجراي مطالعه تمامي اصول اخلاقي پژوهش نظير اصالت متون، صداقت، امانتداري و اخذ رضايت آگاهانه رعايت شده است.يافته‌ها: نتايج حاصل از معادلات ساختاري، حاكي از تبيين‌پذيري 15 درصد از واريانس خيانت سايبري همسران از طريق متغيرهاي مدل مي‌باشد كه اثر مستقيم مسئوليت‌پذيري (0.23-)، توجه بيروني (0.07)، فشار گروهي (0.11) و خودكارآمدي هيجاني (0.22-) در برآورد خيانت سايبري همسران معني‌دار بود. اثر غير مستقيم متغيرهاي مسئوليت‌پذيري (2.74=t-value‌)، فشار گروهي (2.6=t-value) و توجه بيروني (1.99=t-value) با نقش واسطه‌اي خودكارآمدي هيجاني، معني‌دار مشاهده شد.نتيجه‌گيري: با توجه به نقش متغيرهاي خودكارآمدي هيجاني و مسئوليت‌پذيري در تبيين مدل خيانت سايبري، به نظر مي‌رسد با تقويت خودكارآمدي هيجاني و مسئوليت‌پذيري مي‌توان خيانت سايبري را كاهش داد.