شناسايي و رتبه‌بندي عوامل مؤثر در افزايش ثبات راه‌اندازي پروژه‌هاي صنعتي سازي ساختمان با استفاده از مدل تصميم‌گيري چند شاخصه‌اي فازي

با توجه به گسترش جمعيت انساني و ساخت‌وساز، همچنين به دليل كمبود فضا، ضعف توانايي پاسخگويي به روش سنتي در ساخت‌وساز، لزوم معرفي و بررسي صنعتي در ساختمان بيشتر نمايان مي‌شود. به همين دليل با توجه به ناكارآمدي سيستم‌هاي سنتي در توليد انبوه، توجه به روش‌هاي صنعتي توليد ساختمان ضروري به نظر مي‌رسد. ده‌ها سال است كه در كشور طرح‌هايي براي صنعتي شدن توليد ساختمان آغازشده، اما موفقيت‌آميز نبوده است زيرا با واردكردن چند كارخانه توليدي، كه ازنظر فناوري تا حد زيادي وابسته به كشورهاي صنعتي است و مقررات و دانش فني متناسب با آن در كشور وجود ندارد، نمي‌توان به اهداف صنعتي شدن دست‌يافت. صنعتي شدن بايد با بررسي دقيق سيستم‌ها و فناوري‌هاي مطرح دنيا و امكان‌سنجي براي بومي‌سازي آن و حصول اطمينان از امكان پاسخگويي به نيازهاي فرهنگي، محيطي و اقليمي و نيز قابليت انطباق آن با الگوهاي ساخت در كشور آغاز شود و با فرهنگ‌سازي و تقويت صنايع مرتبط و ارائه آموزش‌هاي لازم، در جهت تضمين كيفيت توليد ساختمان و اجراي فناوري‌هاي مناسب و منطبق با شرايط و ويژگي‌هاي جامعه و كشور گسترش يابد. در اين تحقيق، ابتدا با انجام مطالعات كتابخانه‌اي فهرستي از عوامل مؤثر در افزايش ثبات راه‌اندازي پروژه‌هاي صنعتي ساختمان تهيه شد و از طريق پرسشنامه‌هاي مبتني بر طيف ليكرت نظر خبرگان حوزه صنعتي سازي ساختمان در شهر كرمان جمع‌آوري گرديد و پس از بررسي روايي و اطمينان از پايايي پرسشنامه، گروه‌بندي عوامل با استفاده از فرضيات مشخص، مطابق با نتايج و امتيازات حاصله انجام شد، سپس ماتريس تصميم‌گيري بر اساس شاخص‌ها و گزينه‌هاي مطرح، تشكيل و دسته‌بندي امتيازات در بازه‌هاي فازي انجام گرفت، درنهايت با استفاده از روش حداقل مربعات وزني و روش ياگر، ضريب اهميت شاخص‌ها مطابق با مدل چند شاخصه‌اي فازي تعيين و رتبه‌بندي انجام شد، بر اساس يافته‌هاي تحقيق، شاخص‌هاي«اقتصادي»،«اجتماعي و سياسي»،« مديريتي»،«كيفي»و«زيست‌محيطي» به ترتيب داراي بالاترين ميزان تأثير مي‌باشند.