بهينه سازي قابليت دسترسي شبكه مخابرات نوري و اثرات آن دركاهش مسدودي خطوط ريلي

قابليت دسترسي شبكه به معناي پايداري شبكه در شرايط عملياتي و در زمان مشخص است؛ به‌عبارتي شبكه در زمان عمليات نبايد خاموش شود و اگر خاموش شد، بايد در زمان مشخص رفع خرابي شود. قابليت دسترسي مجموعه اي از قابليت اطمينان و قابليت نگهداري شبكه يا سيستم است. شبكه‌هاي مخابرات نوري گسترده، براي انتقال ظرفيت بالايي ازداده‌هاي داخلي و يا بين المللي بصورت ترانزيت داده، استفاده مي‌شوند، در قراردادهاي انتقال ترافيك بين المللي تفاهم نامه‌هاي سطح كيفيت شبكه وجود دارد كه در صورت پايين بودن سطح قابليت دسترسي از سطوح مورد توافق و قابل قبول و يا خاموشي شبكه، صاحبان شبكه متحمل خسارت‌هاي سنگيني مي‌شوند. همچنين در صنايع مختلف مانند صنعت ريلي، ساختارهاي كنترل قطار بر بستر شبكه‌هاي مخابرات نوري قرار دارند و كاهش سطح دسترسي شبكه ممكن است منجر به مسدودي خطوط ريلي و سوانح غير قابل جبراني گردد، بنابراين سطح بالاي قابليت دسترسي منجر به پايداري شبكه و كاهش مسدودي خط مي شود. در اين مقاله علاوه بر مدل‌سازي افزايش سطح دسترسي شبكه انتقال نوري (نمونه موردي پياده سازي شده شبكه انتقال مخابرات نوري منطقه هرمزگان راه آهن مي باشد) و مشاهده نتايج آن در كاهش مسدودي خطوط ريلي، رفتار شبكه از طريق متد مونت كارلو پيش‌بيني و شبيه‌سازي مي‌شود.