تاثير مقاومت بتن بر عملكرد اتصال خارجي بتن آرمه مقاوم سازي شده با پليمرهاي مسلح شده با الياف ( FRP ) به روش نصب در نزديك سطح (NSM )

اتصالات تير به ستون در سازه‌هاي بتن‌آرمه نقشي اساسي در رفتار كلي سازه ايفا مي‌كنند. بنابراين نياز به مقاوم‌سازي اتصالاتي كه در طول زمان تحت بارگذاري‌هاي مختلف دچار آسيب شده‌اند و يا تنها بر اساس بارهاي ثقلي طراحي شده‌اند، ضروري به نظر مي‌رسد. امروزه تقويت برشي اتصالات با پليمرهاي مسلح شده با الياف (FRP) مورد توجه محققين قرار گرفته است. از آنجا كه نيروي برشي وارد شده به اتصال توسط مكانيزم خرپاي تشكيل شده توسط ميلگردهاي افقي و قائم و همچنين نيروي فشاري بتن منتقل مي‌شود، قبل از تقويت توسط مصالح FRP بتن اتصال نقش اصلي را در ظرفيت برشي ايفا مي‌كند. در اين مطالعه ۷ نمونه‌ي اتصال خارجي بتن‌آرمه در مقياس ۳/۲ و در دو گروه مقاومتي بتن ۳۰ و ۴۲ مگاپاسكال طراحي و ساخته شد. در اين اتصالات ضوابط لرزه‌اي در نظر گرفته نشد. دو نمونه تا تغييرمكان نسبي ۵/۱ و دو نمونه‌ي ديگر تا تغييرمكان نسبي ۳ درصد خسارت و سپس با مصالح FRP به روش نصب در نزديك سطح (NSM‌) تقويت شدند. از سه نمونه‌ي ديگر، يكي با و دو نمونه بدون در نظر گرفتن ضوابط لرزه‌اي به عنوان نمونه‌هاي كنترل در دو سطح مقاومتي بتن، تنها تحت بارگذاري چرخه‌اي قرار گرفتند. هدف از در نظر گرفتن دو سطح مقاومت بتن متفاوت، بررسي تاثير افزايش مقاومت بتن در محدوده‌ي نرمال مهندسي بر عملكرد اتصال مقاوم‌سازي شده به روش NSM بود. مطابق با يافته‌هاي اين پژوهش، نمونه‌هاي تقويت شده‌ي خسارت ديده با مقاومت فشاري بتن ۴۲ مگاپاسكال توانستند ظرفيت باربري اتصال را تا ۱۲ درصد نسبت به نمونه‌ي كنترل لرزه‌اي با مقاومت فشاري بتن ۳۰ مگاپاسكال افزايش دهند. همچنين افزايش در مقاومت بتن به اندازه‌ي ۱۲ مگاپاسكال، سبب افزايش ۲۰، ۴۰ و ۶۵ درصدي به ترتيب در ظرفيت باربري، سختي و توانايي اتلاف انرژي نمونه‌هاي تقويت شده به روش NSM شد.