مدل تصميم گيري براي انتخاب سيستم اجرا قراردادهاي ساخت، مطالعه ‏پروژه ‏هاي صنعت آب ايران

سيستم هاي اجرا پروژه، به عنوان ساختار قرارداد و شكل گيري روابط عوامل پروژه، با تخصيص ريسك در بين عوامل پروژه ‏چهارچوبي براي شكل گيري ‏قراردادهاي انواع مختلف پروژه ها را ايجاد مي‌نمايد. سيستم هاي تدارك تا حد زيادي مي توانند اهداف ‏زماني، مالي و يا كيفي پروؤه را متاثر نموده و عموماً در ‏‏5 دسته اماني، متعارف، طرح و ساخت، عامل چهارم و مشاركت عمومي خصوصي ‏‏(‏PPP‏) دسته‌بندي مي‌شوند. هر يك از سيستم هاي تدارك مزيت ها و ‏محدوديت هاي خاص خود را دارا هستند كه انتخاب بين انها را ‏وابسته به شرايط پروژه و انتظارات كارفرمائي مي نمايد. در اين مقاله يك رويكرد جديد مبتني ‏بر تخصيص ريسك‌هاي قراردادي ارائه ‏شده است كه به كمك آن كارفرما مي‌تواند سيستم تدارك پروژه را بسته به سطح ريسك قابل پذيرش توسط كارفرما ‏انتخاب نمايد. براي ‏اين منظور با مطالعه سوابق تخصيص ريسك در 26 پروژه حوزه آب در كشور، 14 عنوان ريسك اصلي كه مبناي تصمي گيري براي مدل ‏‏تدارك پروژه است معرفي گرديده است. تصميم گيرنده بر اساس ظرفيت سازماني خود در پذيرش سطح مشخصي از ريسك هاي 14 ‏گانه مي تواند اقدام به ‏انتخاب سيستم تدارك متناسب براي پروژه نمايد. بر مبناي اين رويكرد، يك مدل تصميم‌گيري چند هدفه توسعه ‏يافته است كه با دريافت مشخصات ريسك ‏پروژه، به صورت كمي ساختار بهينه را پيشنهاد داده و سطح مخاطراتي را كه در انتظار او ‏است (به شكل افزايش در قيمت تمام شده پروژه) را مشخص مي ‏سازد. ابزار تحليل حساسيت اين مدل همچنين به كارفرما راهنمايي ‏مي نمايد كه در صورت بكارگيري يك مدل قراردادي مشخص، كارفرما مي بايست كدام ‏ابزارهاي قراردادي يا ظرفيت هاي مديريتي را ‏فراهم سازد.‏