تأثير افشاي فراگير مالي بر عملكرد بانك‎ها: نقش تعديلي رقابت بازار و ساختار مالكيت

پژوهش‌هاي اخير بيانگر آن است كه هرچه شموليت مالي (فراگير مالي) بيشتر باشد به رشد اقتصادي و توسعه مالي منتج مي‌شود. به همين دليل در عصر كنوني همواره يكي از اهداف و مقاصد سياست‌گذاران و به طور ويژه سياست‎گذاران پولي بحث توسعه شموليت مالي در بانك‎ها است كه مورد بحث و تأكيد زيادي واقع شده است. با اين حال اين پژوهش نيز قصد دارد تا به بررسي رابطه بين افشاي شموليت مالي (FI) و عملكرد بانك‎ها با تأكيد بر نقش تعديلي رقابت بازار و ساختار مالكيت بپردازد. روش پژوهش كاربردي و داده‎هاي آن به روش كتابخانه اي استخراج شده است. براي بررسي هدف اصلي پژوهش سه فرضيه تدوين گرديد. قلمرو مكاني پژوهش، كليه بانك‎هاي پذيرفته شده در بازار سرمايه تهران و قلمرو زماني نيز از سال 1391 تا 1399 است. تعداد نمونه پژوهش 15 بانك بوده كه از طريق روش غربال‎گري يا حذف سيستماتيك تعيين شده است. جهت تجزيه و تحليل داده‎ها از نرم افزار ايويوز و از طريق رگرسيون چندگانه خطي استفاده شده است. نتايج نشان مي‎دهد كه افشاي فراگير مالي بر عملكرد بانك‎هاي تأثير مثبت و معناداري دارد و رقابت بازار مي‎تواند نقش تعديلي در رابطه اين دو متغير ايفا كند. همچنين نتايج نشان داد كه مالكيت دولتي بر رابطه بين افشاي شموليت مالي‎ و عملكرد بانك تأثير معناداري ندارد. اين نتايج از ان جهت مي تواند مفيد واقع شود كه افشا فراگير مالي بر تصميمات سرمايه گذاري ر سهام بانك ها اراي اهميت و ارزش بوده و مورد توجه سرمايه گذاران مي تواند قرار گيرد و مي توان ادعا كرد كه سهامداران در كنار اطلاعات مالي، بار افشاي اطلاعات غيرمالي برگرفته از فراگير مالي جهت سرمايه گذاري نيز تمركز مي نمايند .