تأثير الگوي كاشت و كاربرد كود نيتروژن بر عملكرد و شاخص‌هاي رقابت نخودزراعي (Cicer arietinum L.) و كينوا (Chenopodium quinoa Willd)

به‌منظور بررسي اثر الگوي كاشت و نيتروژن بر عملكرد و شاخص‌هاي رقابت نخودزراعي و كينوا، آزمايشي به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در مزرعه دانشگاه گنبدكاووس در سال زراعي 1400- 1399 اجرا گرديد. عامل‌ الگوي كاشت در نُه سطح شامل كشت خالص كينوا و نخودزراعي، كشت مخلوط جايگزين 33، 50 و 67 درصد كينوا به‌جاي نخودزراعي، كشت مخلوط افزايش 33، 50، 67 و 100 كينوا به نخودزراعي و عامل نيتروژن در سه سطح شامل عدم مصرف، مصرف 25 و 50 كيلوگرم نيتروژن خالص در هكتار بود. نتايج نشان داد كه حداكثر عملكرد دانه به تيمار كشت خالص نخودزراعي با 3529 كيلوگرم در هكتار تعلق داشت كه با تيمار 67 درصد نخودزراعي + 33 درصد كينوا اختلاف معني‌داري نداشت. با افزايش مصرف نيتروژن، عملكرد كل افزايش يافت. كم‌ترين عملكرد معادل نخودزراعي مربوط به تيمار كشت خالص نخودزراعي و كشت مخلوط افزايش 33 درصد كينوا به نخودزراعي به‌ترتيب با 3529 و 3551 كيلوگرم در هكتار و بيش‌ترين آن مربوط به كشت خالص كينوا با 8876 كيلوگرم در هكتار بود. نسبت برابري زمين و ضريب نسبي تراكم در تمام تيمار‌هاي كشت مخلوط افزايشي و تيمار‍‌هاي كشت مخلوط جايگزين بالاتر از يك بود كه نشان‌دهنده مطلوب بودن كشت مخلوط بود. كينوا در تيمارهاي كشت مخلوط افزايشي و جايگزين گياه غالب بود در نتيجه، شاخص چيرگي كينوا با وجود مطلوب بودن عملكرد هر دو گياه مثبت شد. در مجموع، تيمار كشت خالص نخود زراعي از نظر عملكرد دانه و تيمار كشت خالص كينوا از نظر عملكرد معادل نخودزراعي برتر از تيمارهاي ديگر بودند.