بررسي تأثير همزمان دلبستگي و اعتماد به عنوان ميانجي بر رابطه بين فرهنگ سازماني و رضايت شغلي كاركنان اداره آموزش و پرورش شهرستان شيراز

مقدمه و هدف: در دهه هاي اخير دلبستگي شغلي و اعتماد يكي از محرك هاي بهره گيري از سرمايه هاي انساني است كه سبب پيشي گرفتن از رقبا و بهبود عملكرد سازمان مي گردد، بنابراين به منظور ايجاد دلبستگي شغلي و اعتماد كاركنان مي بايست به دنبال ارائه ي طرح و سياست هايي بود كه بتواند به وسيله آن استعدادها و مهارت ها را جذب و توانايي هاي مورد نياز براي رشد و ثبات را در سازمان نگه دارد. هدف از تحقيق حاضر بررسي تأثير همزمان دلبستگي و اعتماد به عنوان ميانجي بر رابطه بين فرهنگ سازماني و رضايت شغلي كاركنان اداره آموزش و پرورش شهرستان شيراز بود. روش شناسي پژوهش: روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل 1100 نفر از كاركنان آموزش و پرورش شهرستان شيراز بود كه بر اساس جدول مورگان تعداد 280 نفر به عنوان نمونه آماري در نظر گرفته شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه هاي اعتماد سازماني كاناواتاناچي و يو (2002)، فرهنگ سازماني دنيسون (2000)، رضايت شغلي مينه سوتا (1997)  و دلبستگي شغلي شافلي (2015) بود. براي تجزيه و تحليل داده ها و آزمون فرضيه ها از روش تحليل مسير استفاده شد. يافته ها: يافته هاي تحقيق حاكي از آن است كه فرهنگ سازماني بر دلبستگي تأثير مستقيم دارد، فرهنگ سازماني بر اعتماد سازماني تأثيري نداشته است، دلبستگي شغلي بر رضايت شغلي تأثير مستقيم داشته و اعتماد بر رضايت شغلي تأثير مستقيم داشته است همچنين فرهنگ سازماني بر رضايت شغلي تأثير مستقيم دارد، و در زمينه اثرات غيرمستقيم، فرهنگ سازماني بر رضايت شغلي با نقش واسطه اي دلبستگي اثر غيرمستقيم و معنادار دارند، اما با نقش واسطه اي اعتماد رابطه معناداري مشاهده نشد. بحث و نتيجه گيري: به نظر مي رسد جهت بهبود فرهنگ سازماني و رضايت شغلي كاركنان مي توان از وجود همزمان دلبستگي و اعتماد به عنوان ميانجي در بين كاركنان استفاده نمود.