مدل‌سازي و پيش‌بيني اثر الگوهاي مختلف توسعه پيراشهري بر دماي سطح زمين (مورد: جلگه گيلان)

الگوهاي مختلف توسعه سكونتگاهي اثر مستقيمي بر شكل گيري جزاير گرمايي شهري دارند و استفاده از مدل هاي مكاني نقش مهمي در بهبود درك اين اثرات ايفا مي كند. ازاين‌رو در مطالعه حاضر، از مدل سلول هاي خودكار براي پيش‌بيني توسعه مناطق سكونتگاهي آينده در شمال ايران (جلگه دشت گيلان) براي سال هاي 2035 و 2050 تحت سه سناريوي رشد اقتصادي (BAU)، حفاظت از محيط‌زيست (ENV) و رشد فشرده (COM) استفاده شد. لايه هاي دماي سطح زمين مناطق سكونتگاهي از سه تصوير ماهواره لندست در سال‌هاي 2002، 2012 و 2022 با مقادير ميانگين 33.14، 36.38 و 34.78 درجه سانتي‌گراد بازيابي شد. نتايج تحليل هاي آماري نشان داد كه قطعات طيفي مستخرج از تحليل شي گراي تصاوير ماهواره اي، پيش‌بيني دقيق تري از ميانگين دماي سطح زمين ارائه مي دهند. با استفاده از مساحت قطعات طيفي و درصد مرز مشترك آن‌ها با قطعات مجاور، يك مدل رگرسيوني براي پيش بيني دماي سطح زمين مناطق سكونتگاهي پيش‌بيني‌شده براي سال‌هاي 2035 و 2050 ساخته شد (0.617=R2). بالاترين ميانگين دماي سطح زمين تحت سناريوي COM (33.88 درجه سانتي‌گراد) در سال 2050 به دست آمد، درحالي‌كه كمترين مقدار ميانگين دماي سطح زمين تحت سناريوي ENV در سال 2050 (31.23 درجه سانتي‌گراد) مشاهده شد. با توجه به نتايج اين مطالعه، ميانگين دماي سطح زمين مناطق سكونتگاهي به‌اندازه و پيكربندي فضايي قطعات طيفي سكونتگاهي در مقياس محلي و الگوهاي گسترش مناطق سكونتگاهي (سناريوها) در سطح منطقه اي وابسته است.