واكاوي عوامل مؤثر بر دلبستگي مكاني مناطق پيراشهري قائمشهر با تمركز بر آزادي بهره-بردار (مورد مطالعه: محله‌ي مفت‌آباد )

امروزه مسكن به عنوان يكي از پيچيده ترين بناهاي معاصر، به سرپناهي موقت، بدون معنا و بي‌ثمر تبديل‌شده كه كاركرد راستينش- مأوا و مأمن بودن- را ازدست‌داده است. اين در حالي است كه توجه به تمايلات روحي و علايق متنوع انسان ها در كنار استانداردهاي فيزيكي موجب افزايش كيفيت زندگي مي گردد؛ ازاين‌رو بررسي حس دلبستگي به فضاي سكونت به‌عنوان يكي از عوامل افزايش كيفيت در مناطق پيراشهري، به جهت وجود معضلات متعدد در اين مناطق، بحثي، قابل‌توجه است. پژوهش حاضر، باهدف شناخت ارتباطِ مداخله‌ي بهره‌بردار در شكل‌دهي به فضاي سكونتي و ايجاد حس‌دلبستگي به مكان، آزادي بهره‌بردار در شكل‌دهي به فضاي سكونت را به‌عنوان يكي از عوامل مؤثر بر حس دلبستگي به مكان موردبررسي قرار مي‌دهد. پژوهش با توجه به هدف، كاربردي و ازنظر روش، توصيفي- پيمايشي است، در بخش كمي شاخص هاي مؤثر در بعد آزادي و حس دلبستگي به مكان پس از استخراج از ادبيات پژوهش هاي مرتبط، با تكنيك پرسشنامه ي محقق ساخته، توسط نرم افزار SPSS.22 و AMOS و آزمون هاي آماري معادلات ساختاري و رگرسيون خطي مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. يافته ها حاكي از آن است كه، آزادي بهره‌بردار در شكل‌دهي به فضاي سكونت،  بر حس دلبستگي بر مكان مؤثر مي باشد و «به رسميت شناختن انسان ها با خصوصيات متنوعشان» از زيرمتغيرهاي آزادي بهره بردار، بيش ترين تأثير را بر حس دلبستگي به مكان دارد. همچنين آزادي بهره بردار بيشترين تأثير را بر «مسئوليت پذيري» از زير متغيرهاي حس دلبستگي به مكان مي گذارد. ازاين‌رو توجه به اين شاخص ها توسط اشخاص حقيقي و حقوقي فرآيند ساخت وساز، مي تواند به ارتقاي كيفيت زندگي در فضاي مسكوني مناطق پيراشهري بيانجامد.