مدل مناسب گردشگري مبتني بر حكمروايي خوب شهري مجموعه گردشگري چيتگر

هدف: گردشگري را مي‌توان به عنوان طيف وسيعي از افراد، مشاغل، سازمان‌ها و مكان‌هايي تصور كرد كه به نوعي با هم تركيب مي‌شوند و تجربه سفر را ارايه مي‌دهند. اين مقاله ارايه مدل مناسب گردشگري مبتني بر حكمروايي خوب شهري به منظور ارتقاي مجموعه گردشگري چيتگر بود. روش‌شناسي: اين پژوهش از نوع كاربردي بوده و در سال ۱۴۰۲ در مجموعه تفريحي چيتگر به انجام رسيد. ابعاد و معيارهاي موثر بر حكمروايي گردشگري با استفاده از بررسي پيشينه مطالعاتي تعيين و در قالب پرسش‌نامه به ارزيابي نهاده شد. روايي پرسش‌نامه تهيه‌شده، به روش دلفي تاييد شد. تعداد نمونه‌ها براساس فرمول كوكران ۳۱۰ نفر تعيين شد. پايايي پرسش‌نامه‌ها نيز با استفاده از روش آلفاي كرونباخ تاييد شد (0/81). مخاطبان پژوهش براي ورود به بخش ميداني و ارايه پرسش‌نامه، از ميان افراد عادي و مراجعين مجتمع گردشگري چيتگر به روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. اطلاعات با استفاده از آزمون T تك‌نمونه و نرم‌افزار SPSS ۲۶ تحليل شد. مطلوبيت هر بُعد با استفاده از سطح مطلوبيت آزمون بررسي و ارزيابي شد. يافته‌ها: مدل حكمروايي توسعه گردشگري در مجموعه تفريحي چيتگر با توجه به ۹ بُعد مشاركت، شفافيت، قانون‌مداري، پاسخ‌گويي، عدالت، مسئوليت‌پذيري، نظارت، كارآيي و اثربخشي، تخصص‌گرايي قابل دستيابي است. ميانگين ابعاد به‌ترتيب، مشاركت 2/5، شفافيت 2/3، قانون‌مداري 2/1، پاسخ‌گويي 2/6، عدالت 2/2، مسئوليت‌پذيري 2/7، نظارت 2/3، كارآيي و اثربخشي 2/5 و بُعد تخصص‌گرايي 2/6 بود كه همه ابعاد در سطح نامطلوبي قرار داشتند.نتيجه‌گيري: هر يك از ابعاد تحقق حكمروايي توسعه گردشگري داراي معيارهايي هستند كه ارتقاي هر يك از آنها در ارتقاي سطح ساير ابعاد و نيز متعاقباً ارتقاي سطح گردشگري مجموعه چيتگر حايز اهميت است.