بررسي نقش عامل خود اجتماعي شهروندان بر توسعه پايدار شهري منطقه 2 شهر تهران

اهداف: يكي از دلايل عدم موفقيت طرح‌هاي توسعه پايدار شهري عدم توجه به خود اجتماعي شهروندان در نقش عامليت است. زيرا براي توسعه پايدار شهري، وجود عوامل انساني با شايستگي و مسئوليت اجتماعي يك ضرورت است. هدف اين پژوهش بررسي نقش خود اجتماعي شهروندان بر توسعه پايدار شهري منطقه ۲ شهر تهران بود. روش‌شناسي: اين پژوهش از نوع پيمايش-مقطعي بوده و در سال ۱۴۰۱ در منطقه ۲ شهر تهران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسش‌نامه استاندارد خود اجتماعي (SSC) و پرسش‌نامه محقق‌ساخته توسعه پايدار شهري جمع‌آوري شد. در فرآيند استفاده از پرسش‌نامه‌هاي مذكور، بومي‌سازي براساس نظر اساتيد و صاحب‌نظران دانشگاهي انجام شد. به منظور انتخاب محله‌هاي شهري از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي و براي انتخاب بلوك‌ها از روش نمونه‌گيري سيستماتيك استفاده شد. سپس از ميان خانوارهاي منتخب در محلات طرشت، كوي نصر، مرزداران شرقي، سعادت‌آباد و پرواز، ۶۰۰ نفر با استفاده از نمونه‌گيري سهميه‌اي براي پاسخ‌گويي به پرسش‌نامه انتخاب شدند. براي بررسي ارتباط بين خود اجتماعي شهروندان و توسعه پايدار شهري از معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS و آزمون T دو متغيره با استفاده از ۲۲SPSS  استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس معادلات ساختاري، بارهاي عاملي تمام شاخص‌ها در سطح 0/001 معني‌دار بوده و ارتباط معني‌دار بين عامل توسعه پايدار و خود اجتماعي شهروندان مشاهده شد. آزمون t حاكي از وجود ارتباط معني‌دار بين شايستگي و مسئوليت اجتماعي به عنوان شاخص‌هاي تبيين‌كننده عامل خود اجتماعي با توسعه پايدار شهري بود(p 0/001). نتيجه‌گيري: بين خود اجتماعي شهروندان تهراني (شايستگي و مسئوليت اجتماعي) و توسعه پايدار شهري در منطقه ۲ ارتباط معني‌دار و تاثير متقابلي وجود دارد.