شناسايي عوامل پيش‌بيني كننده قصد ترك شغلي در بين كاركنان مراكز آموزش دولتي فني و حرفه‌اي كشور

اين پژوهش با هدف بررسي عوامل پيش‌بيني كننده قصد ترك شغلي انجام شده است. پژوهش مورد نظر كاربردي و به شيوه همبستگي مي‌باشد. جامعه مورد نظر شامل تمامي كاركنان مراكز آموزشي دولتي فني و حرفه‌اي (حدوداً 12000 نفر) مي‌باشد كه با استفاده از نمونه‌گيري تصادفي ساده و فرمول كوكران 375 نفر انتخاب شدند. روش گردآوري داده‌ها ابزار پرسشنامه مي‌باشد كه به شكل الكترونيك در اختيار پرسنل قرار داده شد. تحليل داده‌ها به شيوه همبستگي، رگرسيون و آزمون آنوا  و تي با استفاده از نرم افزار SPSS26 انجام شد. يافته‌ها حاكي از آن است كه بين متغير ترك شغلي با متغيرهاي استرس، امنيت، دلبستگي و فرسودگي شغلي همبستگي وجود دارد. اما بين متغير استرس با امنيت و دلبستگي شغلي رابطه اي ملاحظه نشد. اما هر چه سطح استرس شغلي بالاتر باشد، فرسودگي شغلي نيز افزايش مي‌يابد. بين متغير امنيت و دلبستگي و فرسودگي شغلي رابطه معني داري مشاهده شد و همچنين بين متغير دلبستگي و فرسودگي شغلي نيز رابطه معني داري مشاهده شد. بنابراين يافته‌ها نشان مي‌دهد كه هر چه استرس شغلي و فرسودگي شغلي بالاتر باشد، قصد ترك شغل افراد بيشتر است و هر چه ميزان امنيت شغلي و دلبستگي افراد پايين‌تر باشد، قصد ترك شغل نيز بالاتر است. همچنين از بين متغيرهاي پژوهش، متغير فرسودگي شغلي و پس از آن متغيرهاي دلبستگي شغلي و امنيت شغلي بيشترين ميزان تاثير را بر قصد ترك شغل پرسنل آموزش فني و حرفه اي داشته اند، ولي متغير استرس شغلي تاثير معني داري برجاي نگذاشته بود.