نقش آموزش علوم انساني دربرنامه درسي دانشجويان پزشكي با نگاهي به تاريخ «علوم انساني پزشكي » درغرب و پيشينه آن درفرهنگ اسلامي -ايراني

جامعۀ پزشكي اروپا از باورمندي به استقلال علوم تجربي از علوم انساني كه با تجربه گرايي بيكن و دوگانه انگاري  دكارت آغازشد و آموزش پزشكي را از نگاه جامع به انسان وهستي دورساخت ، گذركرده و آموزش علوم انساني را به دانشجويان علوم پزشكي ضرورتي انكارناپذير براي بازگشت پزشكي به نگرشهاي جامع انسانگرا مي داند اين درحاليست كه پيوستگي علوم انساني و دانش پزشكي از ديرباز بنيادي ترين عامل توليدعلم درتمدن ايراني-اسلامي بوده است. توجه به لزوم اين پيوستگي با بهره مندي از پيشينۀ غني حكمت پزشكي مي تواند يكبار ديگر خاستگاه توليدعلمي گردد وارزشها و آرمانهاي انساني-اجتماعي آن را امكانپذير سازد..  همكاري دانشگاههاي وزارت علوم و بهداشت دربرنامه ريزي آموزشي واحدهاي علوم انساني پزشكي با بهره مندي ازپيشينۀ حكمت پزشكي،  استفاده از راهكارهايي همچون تبييين جايگاه پزشكي ، ايجاد نهادهاي آموزشي- پژوهشي ، وتوجه به ميان رشته ها وبرنامه درسي علوم انساني پزشكي ، ،مي تواند خيزشي علمي وفكري در آموزش كاربردي علوم انساني در آموزش پزشكي باشد.اين پژوهش از رهگذرمطالعه اسنادي- كتابخانه اي به بررسي تاريخچه ارتباط علوم انساني و دانش پزشكي براساس انديشمندان غربي  و انديشه و زندگي پزشكان  فرهنگ ايراني- اسلامي پرداخته تا ضرورت پيوند بنيادين علوم انساني را به برنامه درسي علوم پزشكي تبيين نمايد تحقق اخلاق پزشكي نه تنها نيازمند استواري پزشكي برنگاه گسترده به هويت انسان در جهان هستي است. پيوند آموزش علوم انساني و پزشكي در دانشگاه هاي علوم پزشكي كشور بايد با چنين نگاهي، احياگر پزشكي انسان گرا گردد.