تحليل معرفت شناختي چالش ناكارآمدي علوم اجتماعي در ايران

با توجه به چالش‌ هايي كه فراروي علوم انساني و اجتماعي در ايران، هم چون برچسب ناكارآمدي و نامتناسب بودن مطرح است، تحليل و شناخت آن‌ها مستلزم مسئله شناسي اين علوم است. خوشبختانه بررسي‌ها و پژوهش‌هاي متنوعي درباره عوامل و دلايل وضعيت كنوني علوم اجتماعي در دانشگاه‌ها و مسائل آموزش عالي در ايران انجام شده است. نظر به اهميت چالش فراروي علوم اجتماعي اين مقاله سعي دارد به روش توصيفي- تحليلي و با رويكرد معرفت شناختي، چارچوبي نظري براي چالش ناكارآمدي علوم اجتماعي در ايران ارائه كند. با بررسي عمده‌ترين چالش‌هاي اين علوم از ديدگاه مردم، دانشگاهيان و مديران و استخراج مضمون‌هاي اصلي، سه فرضيه به عنوان دلايل اين چالش‌ها بررسي و تحليل مي‌شود. فرضيه نخست بر كاربست نادرست نظريه‌هاي و آموزه‌هاي علوم انساني و اجتماعي از سوي نخبگان دلالت دارد. فرضيه دوم از انتخاب و اقتباس نامتناسب مكاتب علمي از جهان غرب حكايت مي كند. و فرضيه سوم بر تفاوت اساسي متافيزيك و پيش‌فرض‌هاي علوم جديد -كه خاستگاه آن تمدن غربي است- با فرهنگ و تمدن ايراني و اسلامي تأكيد دارد. اين فرضيه‌ها تحليلي معرفت شناختي براي چالش ناكارآمدي علوم اجتماعي در ايران فراهم مي‌آورد.