تأثير روابط ايران با بريتانيا بر ايلات كردستان از مشروطه تا سال 1320ش.

پس از جنگ جهاني اول، بريتانيا به ظاهر در پي ايجاد يك دولت مستقل كردي در سرزمين‌هاي كردنشين بود  تا بتواند اين دولت را تحت حمايت خود اداره كند؛ بنابراين، بين سال‌هاي 1298-1296ش. شيوه‌هاي مختلفي را دنبال كرد و از ناتواني حكومت‌هايي همچون قاجار بهره برد. در اين ميان، ايران دوره‌ مشروطه كه به لحاظ نظري در صدد ساختن دولت- ملت بر پايه‌ انديشه‌ مدرن مليت بود، شرايطي را فراهم كرد تا گروه‌هاي قومي و مذهبي ايران، از جمله كردها زير نفوذ آن قرار گيرند. در مراحل اوليه، بخشي از كردها به روند همگرايي مورد‌نظر مشروطه‌خواهان پيوستند، اما ناتواني دولت در اجراي اين نظريه به تدريج مردم ايران، از جمله كردها را دور كرد و دولت‌هاي خارجي چون انگليس نيز در غياب دولت در ميان كردها به مداخله در امور آنان پرداختند و زمينه را براي گسستن پيوندهايشان با دولت مركزي فراهم آوردند. روش اين پژوهش، توصيفي- تحليلي با رويكرد تاريخي به صورت كيفي و مبتني بر گردآوري و تدوين اطلاعات از منابع كتابخانه‌اي، روزنامه‌ها، مقالات و اسناد آرشيوي موجود است. مسئله پژوهش حاضر، چگونگي نفوذ بريتانيا در كردستان ايران از دوره‌ مشروطه تا پايان دوره‌ پهلوي اول است. با تشديد مداخله‌ خارجي و افزايش قدرت‌طلبي در جنگ جهاني اول، شكاف در ميان كردها بيش از هر زماني گسترش يافت. كردستان ايران، به دليل موقعيتش از نظر نظامي، اهميت بسياري داشت و از اين جهت، پس از جنگ جهاني اول، برخي كشورها به‌ويژه انگليس به‌خاطر حفظ منافع خود، زمزمه‌ استقلال كردستان را در ميان طوائف كرد انتشار دادند.