برجسته ‌سازي‌ هاي زباني در اشعار آييني سيد حميدرضا برقعي برمبناي الگوي زبان‌ شناختي ليچ

مقالۀ حاضر برجسته سازي هاي زباني در اشعار آييني سيد حميدرضا برقعي (۱۳۶۲) را برمبناي الگوي زبان شناختي جفري ليچ (۱۹۳۶- ۲۰۱۴) بررسي مي كند. اشعار آييني برقعي به سبب برخورداري از عوامل برجسته سازي هاي زباني - شامل هنجارگريزي و توازن- در بين آييني سرايان معاصر امتيازات خاصي دارد؛ ازاين رو نگارندگان به‌شيوۀ تحليلي‌توصيفي مبتني بر متن اشعار برقعي با پاسخ به اين پرسش ها كه كدام مؤلفه هاي برجسته سازي در شعر برقعي ديده مي شود، وي در به كارگيري كدام عناصر مهارت بيشتري از خود نشان داده و برجستگي هاي زباني او در راه انتقال عاطفه و انديشه هاي شاعر چقدر مؤثرند؟ كوشيده اند برجسته‌سازي هاي زباني شاعر را طبق الگوي زبان شناختي «جفري ليچ» تبيين كنند. بررسي هاي انجام‌شده نشان مي دهد برقعي از مؤلفه هاي هنجارگريزي و قاعده افزايي (توازن) در شعر خود استفاده كرده است و هنجارگريزي ها و توازن هاي معنايي در شعر وي بر ديگر مقوله هاي هنجارگريزي و قاعده افزايي افزوني دارند. برقعي از بين هنجارگريزي هاي معنايي به ترتيب انسان پنداري و جسم پنداري ازطريق شگردهاي استعاره، كنايه و تشبيه را بيش از ديگر عناصر به كار برده است و از بين شگردهاي قاعده افزايي، عناصر حاصل از مشابهت نسبت به عناصر حاصل از تضاد بسامد بيشتري دارند؛ پس مي توان گفت عوامل برجسته سازي هاي زباني در كنار زبان فصيح و روان شاعر، نشان دهندۀ برخورداري شاعر از توانايي به كارگيري قابليت هاي متنوع زباني و اعتلاي جايگاه شعر اوست.