نشان پادزيست‌هاي آموكسي‌سيلين، سفيكسيم و مترونيدازول بر درصد باكتري‌هاي پايدار در خاك‌هاي آلوده به فلزهاي سنگين

هدف اين پژوهش بررسي رفتار و پايداري پادزيستي باكتري‌هاي كشت‌پذير در پي افزايش سه پادزيست پركاربرد در سه خاك كشاورزي، چراگاه و معدن با اندازه‌هاي گوناگون فلزهاي سنگين بود.پادزيست‌هاي آموكسي‌سيلين، سفيكسيم و مترونيدازول هريك به اندازه‌هاي 100 و 200 ميلي‌گرم در كيلوگرم سه خاك كشاورزي، معدن و چراگاه به كار رفتند و در يك بازه كوتاه‌مدت (صفر، 1، 3 و 7 روز) فراواني باكتري‌ها در كشتگاه‌هاي نوترينت‌آگار و درصد باكتري‌هاي پايدار در كشتگاه نوترينت‌آگار داراي پادزيست (16 ميكروگرم آموكسي‌سيلين، 2 ميكروگرم سفيكسيم، 8 ميكروگرم جنتامايسين، 16 ميكروگرم مترونيدازول و 8 ميكروگرم تتراسايكلين در ميلي‌ليتر نوترينت‌آگار) شمارش و برآورد شد.درصد باكتري‌هاي پايدار در برابر پادزيست‌هاي سفيكسيم، جنتامايسين و تتراسايكلين در خاك معدن به‌ويژه چراگاه كه آلودگي زيادي به فلزهاي سنگين داشتند، بيشتر از خاك كشاورزي بود و تنها درصد باكتري‌هاي پايدار در برابر آموكسي‌سيلين و مترونيدازول در خاك كشاورزي بيش از معدن بود. در خاك چراگاه 100 درصد باكتري‌ها در برابر پادزيست‌هاي آزمون‌شده به‌جز تتراسايكلين پايداري داشتند. تيمار خاك‌ها به آموكسي‌سيلين باعث افزايش درصد باكتري‌هاي پايدار شد كه اين افزايش به‌ويژه در خاك كشاورزي در غلظت 200 ميلي‌گرم بر كيلوگرم نمايان‌تر بود. همين يافته در كاربرد سفيكسيم نيز ديده شد؛ اما در خاك معدن غلظت بالاي اين پادزيست پيامد كاهشي نشان داد و درصد باكتري‌هاي ‌پايدار در دو خاك‌ چراگاه و كشاورزي نزديك 100 درصد بود و در خاك‌ معدن به كمتر از 20 درصد رسيد. درصد باكتري‌هاي‌ پايدار در خاك‌هاي تيمارشده با مترونيدازول نيز در برابر خاك‌هاي تيمارنشده افزايش چشمگير داشت؛ اما در اين تيمار پاسخ باكتري‌هاي خاك‌ كشاورزي به غلظت 200 ميلي‌گرم بر كيلوگرم كاهشي بود و خاك‌ معدن چنان پاسخي را نداشت.به‌طور كلي در همه تيمارها توان باكتري‌كشي تتراسايكلين و سپس جنتامايسين در غلظت‌هاي به‌كاررفته در كشتگاه در برابر سه‌ پادزيست آموكسي‌سيلين، سفيكسيم و مترونيدازول بيشتر بود. پايداري‌ پادزيستي باكتري‌هاي‌ خاك به آلودگي‌ خاك به فلزهاي‌ سنگين و گوناگوني باكتري‌هاي خاك، اندوخته ژنتيك و توان جابه‌جايي ژن‌هاي پايداري در ميان آنها وابسته است. تنش همزمان آلودگي فلز و پادزيست‌ها در خاك، با توجه به ويژگي‌هاي خاك و پادزيست باعث چيرگي گونه‌هاي ويژه و پايدار مي‌شود كه مي‌تواند باعث افزايش جابه‌جايي ژن‌هاي پايداري و فراوان‌شدن آنها ‌شود.