كارناوال: توسعۀ اجتماعي، توسعۀ گردشگري

كارناوال‏ها رويدادهايي مردمي-انتقادي هستند كه جديت فرهنگ رسمي و هنجارهاي حاكم را به سخره مي‏گيرند و برابري و آزادي را توأمان به نمايش مي‏گذارند. در كارناوال آزادي و رهايي موقت از چنگ نظم حاكم در كنار ارتباطاتي اصيل ميان طبقات مختلف جامعه فارغ از سلسله‌مراتب و ممنوعيت‏هاي هميشگي شكل مي‏گيرد. كارناوال با تمسخر افكار و اعتقادات بي‏بنيان و خرافي، به اذهان تلنگر مي‏زند و سطح آگاهي جامعه را نيز بالا مي‏برد. خنده در كارناوال، ترس از قدرت و تابوها را كه در طي ساليان دراز درون فرد و جامعه شكل‌گرفته، فرو مي‏ريزد و صداهاي سركوب‌شده و خاموش را به گوش‏ها مي‏رساند. چنين رويدادي هم جاذبة گردشگري است كه با خود سود اقتصادي براي جامعه ميزبان به همراه دارد و هم نمايشي است كه بازيگران آن شهروندانند و اجرايشان همان حضورشان است. حضوري كه نشان از بلوغ فردي و جمعي است. اين نوشتار انتقادي مروري دارد بر مفهوم و مؤلفه‏هاي كارناوال و پيام آشكار آن اين است كه چرا در ايران كارناوال اجرا نمي‌شود؟ در واقع اين يك استفهام انكاري يا پرسش بلاغي است كه نويسنده به‌دنبال يافتن پاسخ آن نيست، بلكه هدفش جلب‌توجه مخاطب و به‌انديشه‌واداشتن اوست. درك مفهوم كارناوال با درك مفهوم چندصدايي عجين است و طبيعتاً جوامعي كه ساليان دراز تحت حكمراني سلاطين مستبد زيسته‏اند بايد براي اين گشودگي اهتمام بيشتري بورزند.