كاربست تاكسونومي عددي و تحليل خوشه‌اي در درجه‌بندي توسعه‌يافتگي مناطق تهران از منظر گردشگري فرهنگي

امروزه مفهوم گردشگري فرهنگي با تأكيد بر عامل فرهنگ توانسته‌ است دستيابي به توسعه را ميسر سازد. مهمترين پيش‎شرط تأكيد بر فرهنگ و صنايع منتج از آن، وجود پيشينه‌اي متقن است كه تهران به‌عنوان پايتخت تمدن ايران از اين موهبت برخوردار است و مي‌تواند با تأكيد بر آن، صنعت گردشگري فرهنگي را به‌منظور توسعۀ شهري شكوفا نمايد. اين درحالي است كه در طرح‌هاي توسعۀ شهري، مفهوم گردشگري فرهنگي مغفول واقع شده است. لذا اين سؤال مطرح مي‌شود كه شاخص‌هاي گردشگري فرهنگي به‌منظور توسعۀ شهر تهران كدام است؟ و درجه‌بندي ميزان توسعه‌يافتگي مناطق‌‌22گانۀ شهر تهران مبتني‌بر چارچوب گردشگري فرهنگي به چه‌صورت است؟ اين تحقيق با ماهيت توصيفي-تحليلي و رويكرد آميخته، بر آن است تا ضمن تبيين چارچوب گردشگري فرهنگي مؤثر بر توسعۀ شهرهاي ايران، وضعيت توسعۀ مناطق22گانۀ شهر تهران را درجه‌بندي نموده و با ترسيم نقشۀ راه، پيوست گردشگري فرهنگي را به طرح‌هاي توسعۀ شهري به‌منظور بهره‌گيري از گنجينه‌هاي نهفتۀ فرهنگي شهر تهران، الحاق نمايد. در اين راستا از روش مطالعۀ اسنادي و ميداني به‌عنوان روش‌هاي گردآوري داده؛ و تحليل محتوا، وزن‌دهي نوساني، تاكسونومي-عددي و تحليل خوشه‌اي به‌عنوان روش‌‌هاي تحليلي بهره گرفته شده است. نتايج بيان مي‌كند كه منطقۀ 12شهر تهران با بيشترين اماكن ثبت‌شده، بسترهاي تاريخي، بازارچۀ عودلاجان و بازار تهران، توانسته ‌است نسبت به ساير مناطق شهر تهران در اولويت بالاتري قرار گيرد. مناطق 6 و1شهر تهران نيز از نظر شاخص‌هاي هتل‌ها و نمايشگاه‌هاي نقاشي، عكاسي و مجسمه‌سازي نسبت به ساير مناطق برتري يافته‌اند كه سبب شده به‌ترتيب در سطح برتر-درجه 2 و برتر-درجه 3 قرار گيرند.