شناسايي موقعيت‌هاي نشت با استفاده از اثر تغييرات رطوبت خاك بر شكل موج‌هاي TDR

روش‌هاي الكترومغناطيس در ژئوفيزيك كاربردي به سرعت در حال پيشرفت هستند. از زماني كه روش بازتاب سنجي در حوزه زمان براي امواج رادار هدايت شده (TDR) رشد كرده ‌است استفاده از آن منجر به كاربرد خلاقانه و مقايسه آن با ساير روش‌هاي اندازه‌گيري قبلي شده است. يك سيستم TDR از يك دريافت كننده و توليد كننده موج رادار (الكترومغناطيس)، يك خط انتقال و موج بر تشكيل شده است. پالس الكترومغناطيس توليد شده از درون كابل هادي به سمت موج‌بر حركت مي‌كند و از طريق موج بر وارد محيط تحت آزمايش مي‌شود هدف از اين تحقيق اين است كه با انجام آزمون‌هايي بر روي كابل‌هاي مخابراتي دو رشته‌اي به عنوان سنسور TDR، توانايي و دقت روش بازتاب سنجي زمان در تشخيص موقعيت‌هاي نشت مورد ارزيابي قرار گرفته است. در اين تحقيق كابل دو رشته‌اي در زير مصالح رس گراولي GC مدفون شد و با افزايش درصد رطوبت خاك به صورت پله‌اي در دو نقطه، حساسيت روش TDR نسبت تغييرات رطوبت در اطراف كابل، مورد بررسي قرار گرفت. بر اساس شكل موج‌هاي TDR نقاط تغييرات ثابت انعكاس در فاصله‌هاي 9-9/5 و 4/5 متري قرار دارد كه كاملاً با فاصله واقعي نقاط آزمايش انطباق دارد. در اين پژوهش از دستگاه رطوبت سنج TDR ساخت شركت soil moisture مدل6050 x1  استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه روش TDR توانايي آن را دارد به عنوان يك سيستم مانيتورينگ براي تشخيص محل نشت در سدها، دايك‌ها و ساير سازه‌هاي ژئوتكنيكي به كار برده شود.