سياست توسعه‌طلبي دولت چين در آسياي مركزي بر مبناي قدرت نرم

قدرت نرم ابزاري است كه كشورهاي مختلف با توجه به توانايي تأثيرگذاري بر آحاد يك جامعه در حوزه روابط بين‎الملل به كار مي‎گيرند. دولت چين با استفاده از ابزارهاي مختلف و با توجه به نگاه منطقه‌گرايي در سياست خارجي خود، قدرت نرم را براي نفوذ هرچه بيشتر در كشورهاي هدف مورداستفاده قرار مي‎دهد. منطقه آسياي مركزي از ديرباز داراي روابط فرهنگي اجتماعي و اقتصادي با چين بوده است. قوم‎هاي مختلفي كه در منطقه آسياي مركزي وجود دارند و همسايگي بلافصل با اين منطقه، ظرفيت و فرصت مناسبي براي چين است كه با توجه به صبغه عملكردي و  بازار تجاري بكر در اين منطقه نفوذ خود را در آسياي مركزي گسترش دهد. براي حصول اين منظور، دولت چين توجهي ويژه به قدرت نرم داشته و ابزارهاي مختلفي را براي توسعه قدرت نرم خود در اين منطقه به كار گرفته است كه اصلي‌ترين طرح آن جاده ابريشم جديد يا همان طرح «يك كمربند-يك‌راه» است كه هزينه‌‎هاي زيادي را براي اين طرح صرف كرده است؛ بااين‌وجود، با چالش‎هاي بزرگي روبرو است.  اين پژوهش در چارچوب نظريه قدرت نرم  و با روش توصيفي -تحليلي  به دنبال پاسخ‎گويي به اين سؤال است كه دولت چين چگونه از قدرت نرم به‌عنوان ابزاري در جهت توسعه‌طلبي خود در آسياي مركزي استفاده مي‌‎كند؟ در اين مقاله استدلال مي‎شود كه دولت چين با استفاده از ابزارهاي قدرت نرم خود در ابعاد فرهنگي، سياسي و اقتصادي،كشورهاي منطقه آسياي مركزي را تحت تأثير قرار مي‎دهد كه البته در اين مسير با چالش‎هايي از جمله قدرت‎‌‌‌هاي منطقه‌اي و فرا منطقه‌اي چون روسيه، امريكا و هند، بنيادگرايي اسلامي، و عدم جذابيت فرهنگي روبرو است كه بر قدرت نرم آن تأثير منفي دارند.