اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر تاب‌آوري بيماران قلبي عروقي پس از عمل جراحي قلب باز

زمينه و هدف: بيماري‌هاي قلبي و عروقي از جمله بيماري‌هايي هستند كه علاوه بر علل جسماني، داراي علت‌هاي روانشناختي متعددي نيز مي‌باشند و از اين رو مداخلات روانشناختي نيز مي‌تواند در اين بيماري ها سودمند باشد. بنابراين هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان شناختي رفتاري بر تاب‌آوري بيماران قلبي عروقي پس از عمل جراحي قلب باز بود.روش: پژوهش حاضر نيمه تجربي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون، همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري، تمامي بيماران قلبي عروقي پس از عمل جراحي قلب باز در بيمارستان منتخب آجا تهران در سال 1400 بودند كه بر اساس نمونه‌گيري در دسترس تعداد 30 نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جاي گرفتند، به پرسشنامه‌ تاب‌آوري كانر ديويدسون (2003) پاسخ دادند و تحت 14جلسه روان‌درماني قرار گرفتند. شيوه آماري مورد استفاده نيز شامل تحليل كوواريانس چند متغيره بود كه از طريق نرم‌افزار آماري spss 23 انجام پذيرفت.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد درمان شناختي رفتاري باعث ايجاد تفاوت معنادار در مؤلفه‌هاي تصور از شايستگي فردي، پذيرش مثبت تغيير و تأثيرات معنوي در دو گروه آزمايش و كنترل شد، به طوري كه گروه آزمايش در پس‌آزمون، در اين مؤلفه‌ها ميانگين نمرات بيشتري را نسبت به گروه كنترل كسب كرده بودند.نتيجه‌گيري: از اين روش درماني علاوه بر مداخلات پزشكي، مي‌توان براي كساني كه مشكلات قلبي عروقي دارند و جهت افزايش تاب‌آوري به منظور سازگاري با محدوديت‌هاي بعد از عمل جراحي قلب باز و مواجهه با عوامل استرس‌زا استفاده كرد.