اثربخشي طرحواره درماني بر كيفيت زندگي و رضايت زناشويي مردان دچار طلاق عاطفي شهر تبريز

هدف از پژوهش حاضر بررسي تأثير طرحواره درماني بر كيفيت زندگي و رضايت زناشويي مردان دچار طلاق عاطفي بود. طرح تحقيق نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري مردان متاهل شهر تبريز در سال 1399 بود كه 30 نفر از آنها به روش نمونه‎ گيري در دسترس، بر اساس پرسشنامه انتخاب شدند كه 15 نفر به صورت تصادفي در گروه آزمايش و 15 نفر در گروه كنترل قرار گرفتند. پرسشنامه‌هاي كيفيت زندگي sf 36 واروشربورن (1992) ، رضايت زناشويي انريچ اولسون و فورنير (1989) و طلاق عاطفي گاتمن (1994) به ‌عنوان پيش آزمون توسط هر دو گروه تكميل شد. سپس گروه آزمايش آموزش 8 جلسه 5/1 ساعته طرحواره درماني طبق برنامه ي يانگ، كلاسو و ويشار (2003) را دريافت نمودند و گروه كنترل برنامه اي دريافت نكرد. در ادامه از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. تحليل داده‌ها بر اساس تحليل كوواريانس نشان داد كه درمان بر كيفيت زندگي و مولفه‎هاي آن به جز سلامت عمومي ( عملكرد جسماني ، اختلال نقش بخاطر سلامت جسمي ، سلامت عمومي، تحمل درد ، سرزندگي و نشاط ، اختلال نقش بخاطر سلامت هيجاني ، كاركرد اجتماعي، بهزيستي هيجاني) و رضايت زناشويي و مؤلفه‌هاي آن (رضايت زناشويي ، ارتباطات ، حل تعارض ، تحريف آرماني) تاثير معنادار دارد. در نتيجه مي توان از طرحواره درماني در جهت ارتقائ كيفيت زندگي ، رضايت زناشويي در مردان دچار طلاق عاطفي استفاده نمود