پيش‌بيني خردمندي بر اساس مولفه هاي تجارب دانشگاهي با واسطه گري انعطاف پذيري شناختي

هدف پژوهش حاضر، تدوين يك مدل معادلات ساختاري براي سنجش روابط مستقيم و غير مستقيم خردمندي بر اساس مولفه هاي تجارب دانشگاهي با واسطه گري انعطاف پذيري شناختي در دانشجويان دانشگاه تهران بود. روش پژوهش حاضر در حوزه طرح هاي توصيفي – همبستگي و روش تحليل از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه دانشجويان دختر و پسر شاغل به تحصيل در مقاطع تحصيلات تكميلي ارشد و دكتري دانشگاه تهران در سال 99- 1398 تشكيل مي دادند كه به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. حجم نمونه بر اساس حداقل آزمودني مورد نياز به ازاي متغيرهاي آشكار در مدل، تعداد ۳۵۷ نفر بود. روش نمونه گيري، خوشه‌اي چند مرحله‌اي تصادفي بود. به منظور گردآوري داده ها و اندازه گيري متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه هاي خردمندي اشميت و همكاران (2012)، تجارب دانشگاهي پيس و كووه (2002) و انعطاف پذيري شناختي دنيس و وندروال (2010) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 23 و AMOS 22 صورت گرفت. ارزيابي مدل پژوهش با استفاده از شاخص هاي برازش مدل معادلات ساختاري و با تكنيك تحليل مسير صورت گرفت. بررسي ضرايب همبستگي نشان داد كه تجارب دانشگاهي قادر به پيش بيني مستقيم خردمندي بوده و داراي اثر مستقيم و معنادار مي باشد. تعيين معناداري اثر غير مستقيم نيز حاكي از آن است كه انعطاف پذيري شناختي نقش ميانجي گري داشته و سهم واسطه گري آن بين متغيرها به صورت كامل مثبت و معنادار بوده است. همچنين بررسي ضرايب حاصل از تحليل مدل نشان داد كه 61 درصد از واريانس خردمندي و 32 درصد واريانس انعطاف پذيري شناختي را تبيين مي نمايد. به طور كلي مي توان نتيجه گرفت تجارب دانشگاهي دانشجويان بايد مورد توجه جدي قرار گيرد، چون علاوه بر تاثير بر خردمندي دانشجويان، انعطاف پذيري شناختي آنها را هم تحت تاثير خود قرار مي دهد كه در نتيجه يادگيرندگان در سطح آموزش عالي از سويي از عهده بحث و جدل هاي تفسيري و تصميم گيري هاي خردمندانه و واقع بينانه برمي آيند و از سوي ديگر توانايي بكارگيري روشها و فنآوري هاي نوين آموزشي در فرآيند حل مسئله زندگي واقعي و اهميت برخورد خردمندانه با آ نها را كسب مي نمايند