نقش ميانجي انعطاف‌پذيري شناختي در ارتباط بين اضطراب وجودي و تحمل پريشاني با اضطراب بيماري كرونا در ميان سربازان پدافند هوايي

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، آزمون مدل رابطه علّيِ بين اضطراب وجودي و تحمل پريشاني با اضطراب بيماري كرونا و ميانجي‌گري انعطاف‌پذيري شناختي در بين سربازان پدافند هوايي شهر بندرعباس بود.روش اجرا: اين مطالعه توصيفي از نوع همبستگي است كه به مدل يابي روابط ساختاري و مبتني بر روش حداقل مربعات جزئي مربوط مي‌شود. نمونه آماري شامل 196 نفر بودند كه بر اساس نمونه‌گيري در دسترس وارد مطالعه شدند. جهت گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌هاي انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال (2010)؛ اضطراب وجودي توسط گود و گود (1974)؛ تحمل پريشاني توسط سيمونز و گاهر (2015) و مقياس اضطراب بيماري كرونا علي پور و همكاراان (1398) استفاده شد. با كمك نرم افزار آماري  SPSS-27 و3 Smart PLS - و روش‌هاي آماري ضريب تعيين، ضريب رگرسيون و شاخص‌هاي برازش مدل، داده‌ها تحليل شدند.يافته‌ ها:  داده‌ها از نقش ميانجي انعطاف‌پذيري شناختي در ارتباط ميان اضطراب وجودي و تحمل پريشاني با اضطراب بيماري كرونا حمايت كرد. مقادير بتا در ضرايب مسير رابطه علّي و معنادار ميان متغير را نشان داد و با توجه به ميزان 405 /0 =GoF برازش قوي مدل در بعد كلي را مي‌توان استنباط نمود.نتيجه‌ گيري: بنابراين، پيشنهاد مي‌شود كارگاه‌ها و دوره‌هاي آموزشي در خصوص شناخت اضطراب وجودي و تقويت تحمل پريشاني سربازان برگزار شود تا از طريق افزايش انعطاف‌پذيري شناختي به كاهش اضطراب بيماري كرونا آنان كمك نمايد.