مقايسه اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش، بر ولخرجي و سوء‌‌مصرف شيشه در بيماران با تشخيص اختلال دوقطبي و اختلال شخصيت مرزي

هدف: پژوهش با هدف اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش بر ولخرجي و سوء‌مصرف شيشه در بيماران با تشخيص اختلال دوقطبي و اختلال شخصيت مرزي انجام شد. طرح پژوهش، پيش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه پژوهش بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي و اختلال شخصيت مرزي بودند كه به اردوگاه كرامت درشهرستان مباركه اصفهان در سال 1400 مراجعه نموده‌اند. ملاك‌‌هاي ورود به نمونه عبارت بودند از اينكه: حداقل چهار ماه از بستري ‌شدن گذشته باشد، بيمار تشخيص اختلالات دوقطبي يا شخصيت مرزي را گرفته باشد، حداقل به مدت دو هفته دارو مصرف نكرده باشد، و در مداخلات درماني ديگر شركت نكرده باشد. نمونه پژوهش چهار گروه 15 نفري(15 نفر بيماران دوقطبي گروه آزمايش، 15 نفر بيماران دوقطبي گروه كنترل، 15 نفر بيماران اختلال شخصيت مرزي گروه آزمايش، 15 نفر بيماران اختلال شخصيت مرزي گروه كنترل) بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. اين چهار گروه در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون ارزيابي شدند. ابزار اندازه‌گيري: پرسشنامه چند محوري باليني ميلون3(1994) و آزمون مقياس كنترل شخصي يا PCS و پرسشنامه ولخرجي كلاركي و مورتيمر(2013) بود. سپس اطلاعاتبدست آمده  به روش آماري تحليل كوواريانس به وسيله نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر تعهد و پذيرش در گروه آزمايش با تشخيص اختلال  دوقطبي در مصرف‌ شيشه اثر بخش بود (p 0.05) ولي بر ولخرجي اثربخش نبود.(P 0.05) و درمان مبتني بر تعهد و پذيرش در گروه آزمايش با تشخيص اختلال شخصيت مرزي برمصرف شيشه و كنترل ولخرجي اثربخش بود (p 0.05) ، اين در حالي بود كه در هيچ‌كدام از دو گروه كنترل تغييري حاصل نشد.