تنش بين ساختار روايت و محتواي فلسفي در اعترافات روسو

روسو در اعترافات به دنبال نمايش خود با تمام خصوصيات حقيقي و طبيعي آن است. او ادعا مي‌كند كه خود حقيقي و طبيعي او تنها با در نظر داشتن زنجيره‌ احساساتش، فهم منشأ اين احساسات و مشخص كردن تمايز بين آن‌ها از جهت اصيل يا غيراصيل ‌بودن قابل‌ فهم است. روسو براي رفع اتهام فريب و خود‌فريبي، نتيجه‌گيري نهايي در خصوص كيستي خود را به خوانندگان واگذار مي‌كند. ‌علاوه بر آن، روسو باور دارد كه تنها خوانش معتبر از جانب خوانندگان توجه به زنجيره‌ احساساتش به‌عوض ساخنار و نسبت رويدادها است. در اين نوشتار، با استفاده از تحليل ريكور از ساختار و طرح روايت، هويت روايي و فن شعر ارسطو مشخص مي‌شود رويدادها در اعترافات در فرم هماهنگيِ ناهماهنگ و ژانر تراژدي پيكربندي شده‌اند. اين ساختار روايت شكلي از خوانش را به خواننده تحميل مي‌كند كه متفاوت از خوانشِ مدنظر روسو است. به اين معنا كه بر مبناي تحليل ريكور از هويت روايي، شخصيت روسو براي مخاطب اعترافات بر مبناي زنجيره‌ رويدادهاي روايي شكل مي‌گيرد و نه بر مبناي زنجيره‌ احساسات روسو.