رابطه لذت و معناي زندگي از ديدگاه ارسطو و ملاصدرا

يكي ازدغدغه‌هاي بشر از زمان پيدايش بشر تاكنون پرسش از معنادار بودن زندگي است. معناداري داراي دو معني، هدف‌داري، ارزشمندي است. قطعا معناي معناداري زندگي وابسته به نوع نگرش و جهان‌بيني هر فيلسوف متفاوت است. پژوهش حاضر درصدد بررسي پاسخ به اين سوال است كه آيا لذت با معناداري ارتباط دارد يا نه؟ انسان براي اين‌كه به معناي زندگي دست يابد لذت لازم است يا نه؟ در اين پژوهش مقايسه‌ي و تطببيق نظريه ارسطو و ملاصدرا در رابطه لذت با معناداري زندگي بررسي شده است. در اين مقاله براي تحليل مفاهيم از روش توصيفي _ تحليلي استفاده شده است. مهم‌ترين مباني فلسفي كه باعث تمايز و اختلاف بين اين دو فيلسوف، تشكيك وجود است كه ارسطو به تشكيك وجود اعتقاد ندارد. از ديدگاه ارسطو لذت و نيك‌بختي يك امر ثابت براي همه انسان‌ها مي‌داند و قائل به مراتب مختلفي براي لذت نيست. نيك‌بختي را در اين عالم منحصر مي‌داند و به جزء عقلاني انسان اختصاص دارد. راه رسيدن به معنا را منحصر به حوزه فضليت مي‌داند .اما ملاصدرا با توجه به مبناي تشكيك وجود لذت داراي مراتب مختلفي باشد كه لذت عقلي بر لذت حسي برتري دارند و از لحاظ مرتبه و شرافت وجودي بالاتر از عالم حس و ماده است. ملاصدرا نيك‌بختي را مربوط بعد جسماني و روحاني مي‌داند پس ملاصدرا به نيك‌بختي جامع قائل است. راه رسيدن به معنا را حكمت، قوه خيال، قواي باطني مي‌داند راه رسيدن به نيك بختي عمل اختياري انسان مي‌داند. مصداق واقعي نيك بختي را در جهان اخروي مي‌داند.