بررسي تطبيقي رمانتيسم زباني در اشعار هوشنگ ابتهاج و انسي الحاج با رويكردي شناختي

زبان‌شناسي ‌شناختي، به‌عنوان يكي از شاخه‌هاي اصلي علوم شناختي، رويكردي است كه به زبان، به‌مثابه ابزاري براي كشف ساختار نظام شناختي انسان مي‌نگرد. معني‌شناسي شناختي، به‌عنوان يكي از حوزه‌هاي اساسي زبان‌‌شناسي شناختي، داراي نظريه‌هاي مختلفي مانند طرح‌واره‌هاي تصويري، آميختگي مفهومي، فضاهاي ذهني، مجاز و استعاره است. گرايش شاعران معاصر عرب و ايران به مكتب رمانتيك، نقطۀ آغازين تحول در شعر معاصر به شمار مي‌رود و رمانتيك‌ها از گروه‌هاي پيشتازي هستند كه دگرگوني ادبيات عربي و فارسي و همچنين همگامي آن با عصر جديد، با تلاش‌هاي آنان شروع شد. هرچند تعداد اين جماعت در ابتدا اندك بود و بيشتر تغيير در حوزه معاني شعر را مدنظر داشتند، اما طولي نكشيد كه شمار آن‌ها بيشتر شد و در مدتي كوتاه، محتوا و ساختار شعر معاصر عربي و فارسي را دگرگون ساخت. اين تأثيرگذاري به حدي گسترده بود كه در فاصله ميان دو جنگ جهاني، برجسته‌ترين شاعران عرب و فارسي‌گو كه آثاري جهاني پديد آورده‌اند، از پيروان مكتب رمانتيك هستند. پيوند ميان نابساماني‌هاي اجتماعي جهان و اندوه كه يكي از درون‌مايه‌هاي اصلي شعر رمانتيكي است، از عوامل گسترش و ماندگاري اين تأثيرگذاري ژرف به شمار مي‌رود. بدين ترتيب، در تحقيق حاضر تلاش بر آن است تا به «بررسي تطبيقي رمانتيسم زباني در اشعار انسي الحاج و هوشنگ ابتهاج» پرداخته شود. در اين رهگذر از مفاهيم زبان‌شناسي شناختي و نقد تطبيقي بهره گرفته مي‌شود.