اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر پريشاني روانشناختي، تصور از خود و حمايت اجتماعي درك‌شده افراد مبتلا به اختلال پرخوري

مقدمه: اختلال هاي خوردن، گروهي از اختلال ها را شامل مي شود كه با آشفتگي پايدار در خوردن و رفتارهاي وابسته به آن مشخص مي شوند كه تغيير در مصرف يا جذب غذا را موجب شده و همچنين بطور معني داري با آسيب به كاركرد سلامت جسمي يا روانشناختي همراه است. هدف پژوهش حاضر اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر پريشاني روانشناختي، تصور از خود و حمايت اجتماعي درك‌شده افراد مبتلا به اختلال پرخوري بود. روش كار: روش پژوهش حاضر نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه افراد مبتلا به اختلال پرخوري مراجعه كننده به مراكز مشاوره (آواي خرد، سحر، آواي زندگي، رهنمود و نداي باران) شهرستان ساري كه طي فراخوان در سال 99-1398 مي باشند (300=N ). سپس از ميان 300 متقاضيان كه در اين فراخوان ثبت نام كرده بودند، ابتدا مقياس تشخيصي اختلال خوردن (استيك و همكاران، ۲۰۰۱) انجام و مصاحبه تشخيصي براساس DMS-5 صورت پذيرفت، سپس براساس ملاك هاي ورود و خروج از ميان آنها 30 نفر به عنوان نمونه نهايي انتخاب شدند. اين تعداد بر اساس نظر محققان (گال، گال و بورگ (2003) و دلاور (1399)) كه در تحقيقات آزمايشي تعداد 15 نفر براي هر گروه مناسب تشخيص داده اند، انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از مقياس تشخيصي اختلالات خوردن، پرسشنامه پريشاني روانشناختي، پرسشنامه تصور از خود و پرسشنامه حمايت اجتماعي درك شده استفاده شد. داده‌هاي حاصل از پژوهش با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و با استفاده ازSPSS-23  مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته ها: نتايج حاصل از تحليل نشان داد كه درمان مبتني بر شفقت بطور معنادار و با توان آماري بالا پريشاني روانشناختي (0/001 p) را در گروه آزمايش كاهش، در حالي كه تصور از خود (0/001 p) و ادراك حمايت اجتماعي (0/001 p) را در آنها افزايش داده است كه تا مرحله پيگري نيز پايدار بود.نتيجه گيري: براساس يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه درمان مبتني بر شفقت مي تواند در كاهش افسردگي، اضطراب و استرس افراد مبتلا به پرخوري اثربخش واقع شد. همچنين درمان مبتني بر شفقت افزايش تصور از خود و ادراك حمايت اجتماعي را در پي داشت. به نظر مي رسد يكي از مهمترين دلائل پرخوري اضطراب، عدم تصور صحيح از خود و عدم درك حمايت اجتماعي است كه اين ها خود سبب افسردگي و پرخوري بيشتر افراد مي شود.