تاثير توانبخشي وستيبولار بر درمان بيماري منير يك طرفه ‏

هدف:بيماري منير (Meniere’s Disease) يكي از مهم ترين  اختلالاتي است كه بابت مشكلات تعادلي سبب كاهش كيفيت زندگي بيماران مي گردد. هدف از مطالعه حاضر بررسي ميزان كارايي برنامه توانبخشي دهليزي (Vestibulo-Balance Rehabilitation Therapy; VBRT) در بهبود تعادل افراد مبتلا به منير يك طرفه است.روش بررسي: 23 بيمار با تشخيص قطعي منير مزمن وارد مطالعه شدند. تمام افراد مورد ارزيابي دقيق شنوايي- تعادل قرار گرفتند. سپس برنامه توانبخشي دهليزي با نظارت درمانگر خبره و به مدت يك ماه به تمامي افراد ارائه شد. كارايي اين برنامه درماني در اين افراد با استفاده از پرسشنامه ارزيابي مقياس اطمينان به حفظ تعادل (Activities-Specific Balance Confidence Scale; ABC) و پرسشنامه ارزيابي معلوليت ناشي از سرگيجه (Dizziness Handicap Inventory; DHI) مورد پايش قرار گرفت. يافته‌ ها:ميانگين و انحراف معيار مقادير پرسشنامه ABC قبل و بعد از انجام توانبخشي به ترتيب برابر 62.11±57.63 و 12/48±70/17 بود. اين مقادير براي پرسشنامه DHI، 8/93±46/61 و 6/21±38/26 بود. ميزان تفاوت قبل و بعد از مداخله در هر دو پرسشنامه معني دار بود (0/05 p). به علاوه ميزان بهبود شخص در اين دو پرسشنامه همبستگي منفي معناداري داشت (0/001=p).نتيجه ‌گيري:توانبخشي دهليزي در فاز مزمن بيماري منير يك طرفه مي تواند علايم تعادلي، فيزيكي و رواني را بهبود بخشد. از اين رو براي كنترل بيماري در اين افراد توصيه مي گردد.