اثربخشي مداخله مبتني بر درمان شفقت ‌به‌خود بر سلامت‌روان و خودمديريتي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه و هدف: ديابت نوع 2 يكي از بيماري هاي شايعي است كه مي تواند بر ابعاد زندگي افراد مبتلا تاثير منفي زيادي داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان مبتني بر شفقت به خود بر سلامت روان و خودمديريتي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو بود. روش پژوهش: طرح پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون و  پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر را كليه ي بيماران ديابتي از نوع 2 مراجعه كننده به مركز ديـابت در استان يزد تشكيل مي دادند. به منظور انتخـاب نمـونه از روش نمونه گيري در هدفمند استفاده و تعداد 30 نفر به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري آزمايش و گواه گمارده شدند. شركت‌كنندگان هر دو گـروه قبل و بعد از شركت در جلسات آموزشي به پرسشنامه خود مديريتي توبرت و همكاران (1992)، پرسشنامه افسردگي، اضطراب و استرس(DASS) لوي باند و لوي باند پاسخ دادند. گروه آزمايش در 8 جلسه‌ 1/5 ساعت، مداخله ي شفقت به خود را دريافت و گروه كنترل در ليست انتظار بودند. داده ها با استفاده از روش تحليل كوواريانس مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر شفقت به خود بر افسردگي، اضطراب و استرس در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو موثر بوده (0/05 P)، درمان مبتني بر شفقت به خود بر خودمديريتي در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو موثر بوده است(0/05 P). نتيجه گيري: براساس يافته هاي پژوهش پيشنهاد مي گردد در كنار برنامه ها و خدمات ارائه شده به بيماران مبتلا به ديابت، درمان هاي روانشناختي چون شفقت به خود نيز مورد توجه  قرار گيرد.